Το δίκιο δεν φωνάζει πάντα


 Είμαι η Ανθή Σουβατζόγλου και σήμερα θα σας θυμίσω πως σε ένα δωμάτιο γεμάτο φωνές, η σιωπή ενός ανθρώπου περνά πάντα απαρατήρητη.

Όλοι ξέρετε ανθρώπους που έμαθαν να υπερασπίζονται τον εαυτό τους καλά. Έμαθαν να μιλούν, να εξηγούν, να πείθουν. Και πολλές φορές, ο κόσμος τούς πιστεύει όχι επειδή έχουν δίκιο, αλλά επειδή έχουν φωνή. Όμως το δίκιο δεν γεννιέται από την ικανότητα να μιλάς· γεννιέται από την αλήθεια και από το αν σέβεσαι τον άλλον, ειδικά όταν εκείνος δεν μπορεί να μιλήσει.

Η αδικία μπορεί να φωνάζει αλλά μπορεί και να στέκεται ήσυχα σε μια γωνία, μέσα σε ανθρώπους που έμαθαν να σωπαίνουν για να αντέξουν. Παιδιά που δεν τα άκουσαν, αδύναμοι που δεν τους πίστεψαν, ψυχές που κουράστηκαν να αποδεικνύουν ότι αξίζουν σεβασμό. Κι όμως, η σιωπή τους δεν σημαίνει λάθος. Σημαίνει ότι κάποτε μίλησαν και δεν βρήκαν αυτιά.

Δεν έχει πάντα δίκιο όποιος υπερασπίζεται τον εαυτό του με ευκολία. Μερικές φορές, αυτός απλώς είχε τον χώρο, την ασφάλεια ή τη δύναμη να το κάνει. Άλλοι δεν την είχαν ποτέ. Κι όμως, κουβαλούν μέσα τους μια αλήθεια που δεν ειπώθηκε, αλλά υπάρχει. Η δικαιοσύνη δεν είναι αγώνας επιχειρημάτων· είναι πράξη κατανόησης.

Όταν ακούς μόνο τον δυνατό, μαθαίνεις μισή ιστορία. Όταν κοιτάς και τον αδύναμο, πλησιάζεις την αλήθεια. Γιατί η αλήθεια δεν χρειάζεται να κερδίσει ,χρειάζεται να αναγνωριστεί. Και αυτό απαιτεί θάρρος· όχι να μιλήσεις, αλλά να σταθείς δίπλα σε εκείνον που δεν μπορεί.

Αν έχεις νιώσει αδικία, να θυμάσαι κάτι καθαρά: το ότι δεν σε άκουσαν, δεν σημαίνει ότι έκανες λάθος. Το ότι δεν μπόρεσες να υπερασπιστείς τον εαυτό σου τότε, δεν ακυρώνει αυτό που έζησες. Η αξία σου δεν εξαρτάται από το πόσο πειστικός ήσουν, αλλά από το ότι άντεξες χωρίς να χάσεις την ανθρωπιά σου.

Και μια μέρα ,ίσως όχι σήμερα,οι ιστορίες θα ειπωθούν αλλιώς. Όχι από τους πιο δυνατούς, αλλά από τους πιο δίκαιους.

🎧 Άκουσε το άρθρο: «Το δίκιο δεν φωνάζει πάντα»
👉 Άνοιξέ το στο Spotify

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η σιωπή που ζητάει αγάπη

Εικόνα
  Είμαι η Ανθή Σουβατζόγλου και σήμερα θα σας μιλήσω για μια λέξη μικρή, που όμως κουβαλάει μέσα της έναν ολόκληρο κόσμο. Έναν κόσμο που πολλές φορές δεν τον βλέπουμε, δεν τον ακούμε, δεν τον παρατηρούμε. Και αυτή η λέξη είναι η μοναξιά,η οποία κάθεται αθόρυβα δίπλα σε έναν άνθρωπο που περπατάει ανάμεσά μας, που ψωνίζει δίπλα μας στο σούπερ μάρκετ, που περιμένει το λεωφορείο, που λέει “καλημέρα” με ένα χαμόγελο που φοβάται να δείξει την αλήθεια του. Η μοναξιά δεν κάνει διακρίσεις· μπορεί να αγγίξει όποιον άνθρωπο υπάρχει , ανεξάρτητα από ηλικία, υπόβαθρο, μόρφωση, χρήματα, επιτυχίες. Κανείς δεν προστατεύεται από τη μοναξιά επειδή έχει σπουδάσει, επειδή έχει μια καλή δουλειά ή επειδή έχει οικονομική άνεση. Αυτά μπορεί να βοηθούν σε πολλά πράγματα στη ζωή, αλλά δεν γεμίζουν το πιο βαθύ ανθρώπινο κομμάτι: την ανάγκη να μας δουν, να μας αναγνωρίσουν, να μας αγκαλιάσουν χωρίς όρους. Η αίσθηση ότι “ανήκω κάπου” δεν αγοράζεται, ούτε διδάσκεται μόνο στα βιβλία. Γεννιέται εκεί όπου συναντιέ...
Διάβασε ή 🎧 άκουσε το άρθρο

Αχιλλέας

Εικόνα
 Είμαι η Ανθή Σουβατζόγλου και σήμερα θα σας μιλήσω για έναν ήρωα που όλοι έχουμε θαυμάσει στα μαθητικά μας χρόνια και όχι μόνο. Θα σας μιλήσω για τον Αχιλλέα ξεκινώντας από την ανάλυση την ετυμολογική του ονόματος του.Το όνομα Αχιλλέας απαντάται ήδη στις μυκηναϊκές πινακίδες της Εποχής του Χαλκού, τόσο στην Κνωσό όσο και στην Πύλο, ως όνομα καθημερινών ανθρώπων. Το γεγονός αυτό δείχνει ότι το όνομα προϋπήρχε της ομηρικής παράδοσης και ήταν βαθιά ριζωμένο στον ελληνικό κόσμο πολύ πριν αποκτήσει τη μυθική του διάσταση. Η ετυμολογία του ονόματος συνδέεται με τη ρίζα της λέξης ἄχος, που σημαίνει πόνος, θλίψη, στενοχώρια, άγχος, αγωνία και λύπη.  Σύμφωνα με την αρχαία ελληνική ετυμολογία, το όνομα Ἀχιλλεύς μπορεί επίσης να προέρχεται από το «ἄχος» και το ρήμα «ἴλλω» (περιπλανιέμαι, τριγυρνώ), αποδίδοντας το νόημα «αυτός που τριγυρίζει θλιμμένος». Κατά μια άλλη, πιο πρόσφατη άποψη, το όνομα μπορεί να προέρχεται από το «ἄχος» και το «λεώς» (λαός), δηλαδή «αυτός που προκαλεί θλίψη ή ...
Διάβασε ή 🎧 άκουσε το άρθρο

Μικρόφωνα ή μήπως μάσκες;

 Είμαι η Ανθή Σουβατζόγλου και σήμερα δεν θα μιλήσω απλώς για μουσική· θα μιλήσω για την ψυχή που αναζητά φωνή. Γιατί η ραπ, στα αλήθεια, δεν ήταν ποτέ ήχος· ήταν εξομολόγηση. Δεν ήταν μελωδία, αλλά μαρτυρία. Και στην Ελλάδα, αυτή η εξομολόγηση φόρεσε την πιο αυθεντική της φωνή μέσα από τα λόγια των Active Member, των Βαβυλώνα, και πιο πρόσφατα, του ΛΕΞ. Η ραπ γεννήθηκε στα υπόγεια, εκεί όπου ο θόρυβος της κοινωνίας ήταν αφόρητος και χρειαζόταν αποδέκτη. Ήταν η απόπειρα των νέων να αρθρώσουν όσα δεν μπορούσαν να εκφράσουν με άλλο τρόπο: αδικία, οργή, μα και ανάγκη για κατανόηση. Ήταν η εφηβεία μιας γενιάς που αρνιόταν να ωριμάσει μέσα σε έναν κόσμο που δεν της επέτρεπε ούτε να υπάρξει.Ο ΛΕΞ δεν γράφει απλώς τραγούδια – ξεφλουδίζει στρώματα από το ασυνείδητο μιας χαμένης νεότητας. Με λέξεις αιχμηρές, πυκνές, σχεδόν υπόγειες, χτίζει ένα τοπίο όχι τόσο αστικό όσο ψυχικό: απογοήτευση, αβεβαιότητα, αναμονή. Μια μελαγχολία σχεδόν ηρωική, σαν εκείνη του νεαρού που ξέρει πως δεν υπάρχει έξ...
Διάβασε ή 🎧 άκουσε το άρθρο