Η εχεμύθεια είναι πράξη ευθύνης
Είμαι η Ανθή Σουβατζόγλου και σήμερα θα σας μιλήσω για το πόσο σημαντικό είναι να μάθουμε να κρατάμε μυστικά.
Η εχεμύθεια δεν είναι απλώς ένα καθήκον, είναι στάση ζωής. Είναι μια σιωπηλή συμφωνία σεβασμού απέναντι στον άλλον, ένα αόρατο όριο που προστατεύει την ευαλωτότητα, την εμπιστοσύνη και τελικά την ίδια τη σχέση. Σε έναν κόσμο όπου η πληροφορία διακινείται με ταχύτητα και η έκθεση συχνά επιβραβεύεται, η εχεμύθεια μοιάζει σχεδόν σπάνιο προνόμιο και όμως, είναι θεμέλιο κάθε ουσιαστικής ανθρώπινης σύνδεσης.
Το να γνωρίζεις κάτι για κάποιον και να επιλέγεις συνειδητά να μην το μοιραστείς, δεν είναι απλώς αυτοσυγκράτηση. Είναι πράξη ενσυναίσθησης. Είναι η ικανότητα να αναγνωρίζεις ότι αυτό που σου εμπιστεύτηκαν δεν σου ανήκει και ότι δεν είναι υλικό προς συζήτηση, για σχολιασμό ή για επιβεβαίωση μέσα από τρίτους.
Και όμως, αυτή η ικανότητα δεν είναι αυτονόητη για όλους. Από ψυχαναλυτική σκοπιά, ο τρόπος που σχετιζόμαστε με τα μυστικά ,τα δικά μας και των άλλων, διαμορφώνεται νωρίς. Αν κάποιος έχει μεγαλώσει σε ένα περιβάλλον όπου οι προσωπικές ιστορίες, τα λάθη, οι επιλογές των άλλων αποτελούσαν καθημερινό θέμα συζήτησης, τότε η έννοια της ιδιωτικότητας δεν εδραιώνεται ως αξία. Αντίθετα, εσωτερικεύεται μια διαφορετική "κανονικότητα": ότι το να μιλάς για τους άλλους είναι φυσικό, ίσως και αναμενόμενο.
Σε τέτοια πλαίσια, το παιδί μαθαίνει ότι η πληροφορία είναι κοινωνικό νόμισμα. Ότι η οικειότητα χτίζεται μέσα από την αποκάλυψη τρίτων. Όμως, ταυτόχρονα, μαθαίνει και κάτι πιο βαθύ: ότι τίποτα δεν είναι πραγματικά ασφαλές. Ότι ό,τι λέγεται, μπορεί να μεταφερθεί. Έτσι, δημιουργείται μια εσωτερική σύγκρουση. Από τη μία, η τάση να μοιράζεται ,γιατί έτσι έμαθε και από την άλλη, μια βαθιά δυσπιστία απέναντι στους άλλους, γιατί νιώθει πως όλοι κάνουν το ίδιο.
Εδώ εμφανίζεται ο μηχανισμός της προβολής και της καθρεφτιστικής αντίληψης του κόσμου. Βλέπουμε την κοινωνία μέσα από τον δικό μας "καθρέφτη". Αν ο εσωτερικός μας κόσμος έχει δομηθεί πάνω στην ιδέα ότι οι άνθρωποι εκθέτουν, σχολιάζουν και διαρρέουν, τότε αυτό περιμένουμε και από τους άλλους. Και τελικά, αυτό αναπαράγουμε. Έτσι δημιουργείται ένας φαύλος κύκλος που πάει κάπως έτσι:μοιράζομαι γιατί δεν εμπιστεύομαι, και δεν εμπιστεύομαι γιατί μοιράζομαι.
Η εχεμύθεια, λοιπόν, δεν είναι απλώς θέμα ηθικής επιλογής. Είναι και θέμα εσωτερικής αναδόμησης. Απαιτεί να αναγνωρίσουμε τα πρότυπα που έχουμε εσωτερικεύσει και να τα αμφισβητήσουμε. Να αντέξουμε τη σιωπή εκεί που κάποτε υπήρχε παρόρμηση για λόγο. Να χτίσουμε μια νέα σχέση με την εμπιστοσύνη , πρώτα μέσα μας και μετά με τους άλλους.
Και ίσως εκεί βρίσκεται και η πραγματική της αξία,στο ότι δεν είναι εύκολη. Η εχεμύθεια είναι σπάνια, γιατί απαιτεί ωριμότητα, επίγνωση και ευθύνη. Δεν είναι απλώς να "μην λες". Είναι να κατανοείς το γιατί δεν λες.
Σε μια εποχή που όλα τείνουν να ειπωθούν, να εκτεθούν, να σχολιαστούν, η εχεμύθεια γίνεται μια πράξη σχεδόν ριζοσπαστική. Και ακριβώς γι’ αυτό, είναι τόσο πολύτιμη.
👉 Άνοιξέ το στο Spotify
Σχετικά άρθρα
@anthisouvatzoglou #εχεμυθεια #psychoanalyseto #anthisouvatzoglou ♬ πρωτότυπος ήχος - ɢʀᴇᴇᴋ ᴛᴠ ᴛʜᴇ ᴏꜰꜰɪᴄɪᴀʟ
