Ανθή Σουβατζόγλου – Ψυχανάλυση, Ψυχολογία & Αυτογνωσία-psychoanalyseto

  Είμαι η Ανθή Σουβατζόγλου και σήμερα θα σας μιλήσω για το πόσο σημαντικό είναι να μάθουμε να κρατάμε μυστικά.  Η εχεμύθεια δεν είναι απλώς ένα καθήκον, είναι στάση ζωής. Είναι μια σιωπηλή συμφωνία σεβασμού απέναντι στον άλλον, ένα αόρατο όριο που προστατεύει την ευαλωτότητα, την εμπιστοσύνη και τελικά την ίδια τη σχέση. Σε έναν κόσμο όπου η πληροφορία διακινείται με ταχύτητα και η έκθεση συχνά επιβραβεύεται, η εχεμύθεια μοιάζει σχεδόν σπάνιο προνόμιο  και όμως, είναι θεμέλιο κάθε ουσιαστικής ανθρώπινης σύνδεσης. Το να γνωρίζεις κάτι για κάποιον και να επιλέγεις συνειδητά να μην το μοιραστείς, δεν είναι απλώς αυτοσυγκράτηση. Είναι πράξη ενσυναίσθησης. Είναι η ικανότητα να αναγνωρίζεις ότι αυτό που σου εμπιστεύτηκαν δεν σου ανήκει και ότι δεν είναι υλικό προς συζήτηση, για σχολιασμό ή για επιβεβαίωση μέσα από τρίτους. Και όμως, αυτή η ικανότητα δεν είναι αυτονόητη για όλους. Από ψυχαναλυτική σκοπιά, ο τρόπος που σχετιζόμαστε με τα μυστικά ,τα δικά μας και των άλλων, διαμο...

Είμαι η Ανθή Σουβατζόγλου και σήμερα θα σας μιλήσω για την εμπιστοσύνη.Μια έννοια θεμελιώδη για την ανθρώπινη ψυχική ζωή, αλλά ταυτόχρονα εύθραυστη, απαιτητική και βαθιά τραυματική όταν χαθεί.Η εμπιστοσύνη δεν είναι δεδομένη. Δεν χαρίζεται· καλλιεργείται.Χτίζεται αργά, μέσα από επαναλαμβανόμενες εμπειρίες συνέπειας, ασφάλειας και συναισθηματικής διαθεσιμότητας. Για να εμπιστευτεί κάποιος, χρειάζεται να νιώσει ότι ο άλλος είναι προβλέψιμος, ότι τα λόγια του συμβαδίζουν με τις πράξεις του, και ότι υπάρχει χώρος για αλήθεια χωρίς φόβο.Στην ψυχαναλυτική εμπειρία βλέπουμε συχνά ότι η δυσκολία στην εμπιστοσύνη δεν αφορά το παρόν, αλλά ρίζες πολύ παλαιότερες.Παιδικές σχέσεις όπου η ασφάλεια ήταν ασυνεπής, όπου η φροντίδα συνοδευόταν από απόσυρση, κριτική ή προδοσία, αφήνουν ένα βαθύ αποτύπωμα.Ο ψυχισμός τότε μαθαίνει να προστατεύεται. Και η προστασία συχνά σημαίνει επιφυλακή.Και όμως, όσο δύσκολα αποκτάται η εμπιστοσύνη, άλλο τόσο εύκολα χάνεται. Μια στιγμή ασυνέπειας, μια αθέτηση, μια σιωπή ...

Είμαι η Ανθή Σουβατζόγλου και σήμερα θα σας μιλήσω για την 11η Σεπτεμβρίου στην Ελλάδα. Η πρώτη μέρα στο σχολείο είναι πάντα γεμάτη συναισθήματα. Για τα παιδιά, σημαίνει περιέργεια, ανυπομονησία, αλλά και λίγο άγχος: «Θα με συμπαθήσουν; Θα τα καταφέρω; Θα μου λείψει το σπίτι;» Για τους γονείς, η μέρα αυτή φέρνει υπερηφάνεια αλλά και μια αγωνία: «Θα είναι χαρούμενο το παιδί μου; Θα βρει φίλους;» Και για τους δασκάλους, αποτελεί την αρχή ενός καινούργιου ταξιδιού, όπου θα γνωρίσουν τις ψυχές που θα τους εμπιστευτούν. Η ψυχαναλυτική ματιά μας βοηθά να δούμε ότι η πρώτη μέρα δεν είναι μόνο ένα πρακτικό βήμα – είναι ένα μεγάλο συμβολικό πέρασμα. Το παιδί αφήνει για λίγο την αγκαλιά της οικογένειας και μπαίνει σε έναν νέο κόσμο: τον κόσμο της γνώσης, των κανόνων, αλλά και της κοινωνικής ζωής. Δεν είναι απλώς ένα θρανίο και μια τσάντα· είναι το ξεκίνημα μιας διαδρομής που θα το κάνει πιο αυτόνομο και δυνατό. Κάθε παιδί αντιδρά διαφορετικά. Κάποιο μπαίνει στην τάξη γεμάτο ενθουσιασμό. Κάποιο ά...