Ο έρωτας έξω από τον γάμο
Είμαι η Ανθή Σουβατζόγλου και σήμερα θα σας μιλήσω για τον έρωτα που συμβαίνει έξω από τον γάμο και είναι απόδραση, φαντασίωση αλλά και ευθύνη.
Ο έρωτας έξω από τον γάμο δεν εμφανίζεται ξαφνικά. Δεν είναι πάντα αποτέλεσμα έλλειψης αγάπης, ούτε αποκλειστικά ηθικής αδυναμίας. Πολύ συχνά, είναι μια προσπάθεια διαφυγής. Μια ψυχική έξοδος από μια ζωή όπου κάποιος νιώθει εγκλωβισμένος, αόρατος, συναισθηματικά παραμελημένος ή βαθιά μόνος.
Ο άνθρωπος έχει ανάγκη να νιώθει ζωντανός. Όταν η καθημερινότητα γίνει μηχανική, όταν η σχέση χάσει την επικοινωνία, την επιθυμία ή το μοίρασμα, τότε η φαντασία αρχίζει να λειτουργεί σαν καταφύγιο. Και εκεί ακριβώς γεννιέται συχνά ο εξωσυζυγικός έρωτας.
Δεν ερωτευόμαστε μόνο έναν άνθρωπο. Ερωτευόμαστε κυρίως αυτό που φανταζόμαστε ότι θα ζήσουμε μαζί του. Προβάλλουμε πάνω του τις ανεκπλήρωτες ανάγκες μας, τα χαμένα κομμάτια του εαυτού μας, την ανάγκη μας να ξαναγίνουμε επιθυμητοί, ελεύθεροι ή σημαντικοί. Πλάθουμε ιδανικά σενάρια που πολλές φορές απέχουν πολύ από την πραγματικότητα.
Γι’ αυτό και αρκετές φορές, ακόμη και μετά από ένα διαζύγιο, ο νέος σύντροφος απογοητεύει. Διότι η φαντασίωση δεν μπορεί να αντέξει για πάντα απέναντι στην καθημερινότητα. Ο νέος άνθρωπος δεν έρχεται να λύσει τα εσωτερικά μας κενά. Αν δεν γνωρίζουμε τον εαυτό μας, κουβαλάμε τα ίδια αδιέξοδα από σχέση σε σχέση.
Η ουσιαστική επιλογή συντρόφου απαιτεί αυτογνωσία. Και η αυτογνωσία είναι μια δύσκολη διαδρομή. Χρειάζεται ψυχανάλυση, ειλικρίνεια και φιλοσοφική σκέψη. Χρειάζεται να αντέξει κανείς να δει ποιος πραγματικά είναι, τι ζητά, τι φοβάται και γιατί επαναλαμβάνει τα ίδια μοτίβα. Δεν είναι εύκολο. Είναι όμως εφικτό.
Τα πράγματα γίνονται ακόμη πιο σύνθετα όταν μέσα σε έναν γάμο υπάρχουν παιδιά. Εκεί ο έρωτας δεν αφορά μόνο δύο ενήλικες. Αφορά ένα ολόκληρο οικογενειακό σύστημα.
Στο γραφείο μου συναντώ συχνά έρωτες με ένταση, πάθος και ορμή, αλλά χωρίς υπευθυνότητα. Οι ενήλικες παρασύρονται από το συναίσθημα, όμως τα παιδιά βιώνουν συχνά μια εσωτερική κατάρρευση. Συγκρίνουν τον νέο σύντροφο με τον γονέα τους, νιώθουν προδομένα, πολλές φορές θεωρούν τον εαυτό τους υπεύθυνο για το διαζύγιο και τελικά απομονώνονται συναισθηματικά.
Δεν είναι εύκολο να αποδεχθεί ένα παιδί έναν πατριό ή μια μητριά μέσα στο σπίτι του. Για το παιδί, το σπίτι δεν είναι απλώς ένας χώρος. Είναι η αίσθηση ασφάλειας και συνέχειας. Και όταν αυτή διαταράσσεται, δημιουργείται σύγχυση, θυμός και φόβος εγκατάλειψης.
Γι’ αυτό πιστεύω πως το να ερωτευτεί κανείς μέσα σε έναν γάμο με παιδιά είναι μια πολύ δύσκολη και βαθιά υπεύθυνη απόφαση. Και χρησιμοποιώ συνειδητά τη λέξη "απόφαση". Διότι, όσο αυθόρμητα κι αν βιώνουμε τα συναισθήματα, έχουμε πάντοτε ευθύνη απέναντι στον τρόπο που τα διαχειριζόμαστε. Ο άνθρωπος δεν είναι μόνο επιθυμία. Είναι και συνείδηση.
Ο έρωτας μπορεί να μας αποκαλύψει αλήθειες για τον εαυτό μας. Μπορεί όμως και να γίνει μια επικίνδυνη αυταπάτη όταν χρησιμοποιείται μόνο ως μέσο φυγής. Η πραγματική ελευθερία δεν βρίσκεται στην αλλαγή συντρόφων, αλλά στην ικανότητα να κατανοούμε βαθιά τον εαυτό μας και να αναλαμβάνουμε την ευθύνη των επιλογών μας.
👉 Άνοιξέ το στο Spotify
Σχετικά άρθρα
@anthisouvatzoglou #psychoanalyseto #anthisouvatzoglou #αρθραγιατηνψυχαναλυση ♬ Καλοκαίρι Στην Καρδιά Μου - Sanaba
