Όταν η μητέρα δεν αφήνει τον γιο να μεγαλώσει
Είμαι η Ανθή Σουβατζόγλου και σήμερα θα σας μιλήσω για ένα θέμα που αφορά όχι μόνο τις σχέσεις ανάμεσα στις πεθερές και τις νύφες, αλλά και τον τρόπο με τον οποίο μεγαλώνουμε τα παιδιά μας και τις συνέπειες που αυτό μπορεί να έχει αργότερα στη ζωή τους.
Πίσω από τη γνωστή φιγούρα της πεθεράς, που συχνά γίνεται αντικείμενο αστείων και σχολίων, κρύβεται πολλές φορές μια βαθιά ανθρώπινη δυσκολία: η δυσκολία του αποχωρισμού. Η μητέρα είναι ο πρώτος άνθρωπος που αγαπά ένα παιδί. Είναι εκείνη που το φροντίζει, το προστατεύει και το βοηθά να μεγαλώσει. Όμως η μητρότητα δεν ολοκληρώνεται μόνο με τη φροντίδα. Ολοκληρώνεται όταν η μητέρα καταφέρει να αφήσει το παιδί της να γίνει ανεξάρτητος άνθρωπος.
Στην κοινωνία μας, τα κορίτσια και τα αγόρια συχνά μεγαλώνουν με διαφορετικές απαιτήσεις. Τα κορίτσια μαθαίνουν από μικρή ηλικία να αναλαμβάνουν ευθύνες. Να βοηθούν στο σπίτι, να φροντίζουν τους άλλους, να οργανώνουν την καθημερινότητά τους και να ανταποκρίνονται σε πολλαπλούς ρόλους. Μεγαλώνουν γνωρίζοντας ότι θα χρειαστεί να σταθούν στα πόδια τους. Τα αγόρια, αντίθετα, πολλές φορές μεγαλώνουν με μεγαλύτερη επιείκεια. Οι ανάγκες τους καλύπτονται ευκολότερα, τα λάθη τους συγχωρούνται συχνότερα και οι απαιτήσεις απέναντί τους είναι μικρότερες. Όχι επειδή οι μητέρες δεν αγαπούν εξίσου τα παιδιά τους, αλλά επειδή συχνά έχουν μάθει να προστατεύουν περισσότερο τους γιους τους.
Έτσι, χωρίς να το καταλαβαίνουν, ορισμένες μητέρες δημιουργούν έναν δεσμό που δεν επιτρέπει εύκολα την αυτονόμηση. Ο γιος δυσκολεύεται να αποχωριστεί συναισθηματικά τη μητέρα και η μητέρα δυσκολεύεται να αποδεχθεί ότι δεν αποτελεί πλέον το κέντρο της ζωής του. Όταν αργότερα εμφανίζεται μια σύντροφος, η κατάσταση γίνεται πιο περίπλοκη. Η γυναίκα αυτή δεν είναι απλώς η σύζυγος του γιου. Είναι το πρόσωπο που καλείται να μοιραστεί μαζί του τη ζωή, τις αποφάσεις, την αγάπη και την καθημερινότητά του. Και τότε, πολλές φορές, αρχίζει ένας αόρατος ανταγωνισμός.
Η πεθερά μπορεί να πιστεύει ότι η νύφη δεν φροντίζει αρκετά τον γιο της, ότι δεν τον αγαπά όπως θα έπρεπε ή ότι τον κουράζει. Η νύφη από την πλευρά της αισθάνεται ότι κρίνεται διαρκώς και ότι δεν μπορεί ποτέ να ανταποκριθεί στις προσδοκίες. Ο γιος βρίσκεται ανάμεσα σε δύο γυναίκες και συχνά αδυνατεί να θέσει όρια. Το αποτέλεσμα είναι σχέσεις γεμάτες ένταση, πίκρα και απογοήτευση.
Ίσως όμως το πιο δύσκολο ερώτημα να βρίσκεται ακόμη βαθύτερα. Μήπως η υπερβολική προσκόλληση ενός αγοριού στη μητέρα του το δυσκολεύει να διαχειριστεί την απόρριψη και την εγκατάλειψη στη μετέπειτα ζωή του; Μήπως όταν μια σύντροφος αποφασίζει να φύγει, να χωρίσει ή να απομακρυνθεί, ξυπνούν μέσα του πολύ παλιότεροι φόβοι; Ο φόβος της απώλειας, της μοναξιάς και του αποχωρισμού;
Ένας άνδρας μπορεί να βλέπει ασυνείδητα στη σύντροφό του το πρότυπο της μητέρας. Και όταν αισθανθεί ότι απειλείται με εγκατάλειψη, να μην συγκρούεται μόνο με τη γυναίκα που έχει απέναντί του, αλλά και με όσα εκείνη συμβολίζει μέσα στον ψυχισμό του. Είναι λοιπόν, σημαντικό να μεγαλώνουν τα παιδιά με αγάπη, αλλά και με ελευθερία, με φροντίδα, αλλά και με όρια.
Γιατί η αληθινή αγάπη δεν είναι η κατοχή. Η αληθινή αγάπη είναι η δυνατότητα να αφήνεις τον άλλον να γίνει ο εαυτός του. Και ίσως η μεγαλύτερη προσφορά μιας μητέρας προς τον γιο της να μην είναι να τον κρατήσει κοντά της για πάντα, αλλά να τον βοηθήσει να σταθεί μόνος του στον κόσμο, ώστε να μπορέσει κάποτε να αγαπήσει μια γυναίκα χωρίς φόβο, χωρίς εξάρτηση και χωρίς την ανάγκη να την ελέγχει.
👉 Άνοιξέ το στο Spotify
Σχετικά άρθρα
@anthisouvatzoglou διάβασε το άρθρο link in bio 🔗 #αρθραγιατηνψυχαναλυση #anthisouvatzoglou #psychoanalyseto #πεθερα ♬ เสียงต้นฉบับ - John (Songs Station) - สุขภาพดีกับเบิร์ด
