Όσα δεν λέγονται στην θεραπεία
Είμαι η Ανθή Σουβατζόγλου και σήμερα θα σας μιλήσω για όσα δεν λέγονται κατά τη διάρκεια της θεραπείας.
Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα αλλά και πιο παρεξηγημένα ζητήματα στην ψυχοθεραπευτική διαδικασία είναι ότι οι άνθρωποι δεν φέρνουν εξαρχής το πιο δύσκολο υλικό τους στη συνεδρία.Συχνά, πίσω από το αίτημα με το οποίο προσέρχεται κάποιος στη θεραπεία, υπάρχουν σκέψεις, συναισθήματα και βιώματα που παραμένουν για μεγάλο χρονικό διάστημα ανομολόγητα. Μπορεί να πρόκειται για μια βαθιά ενοχή, έναν φόβο που τον συνοδεύει επί χρόνια, μια σχέση που δυσκολεύεται να αναγνωρίσει, έναν απαγορευμένο έρωτα, μια έντονη επιθετικότητα, μια επιθυμία που θεωρεί κοινωνικά ή ηθικά μη αποδεκτή.Το ερώτημα που τίθεται συχνά είναι: πότε ένας θεραπευόμενος αρχίζει πραγματικά να ανοίγεται;
Η απάντηση δεν σχετίζεται με έναν συγκεκριμένο αριθμό συνεδριών. Δεν υπάρχει κάποιο προκαθορισμένο χρονικό σημείο στο οποίο ο άνθρωπος αποφασίζει να αποκαλύψει τον εσωτερικό του κόσμο. Η διαδικασία αυτή εξαρτάται από πολλούς παράγοντες: από τη δομή της προσωπικότητάς του, από το ιστορικό των σχέσεών του, από τις εμπειρίες εμπιστοσύνης ή προδοσίας που έχει βιώσει, αλλά και από το βάρος των ενοχών που έχει μάθει να κουβαλά.
Πολλοί άνθρωποι έχουν μεγαλώσει με την πεποίθηση ότι ορισμένα συναισθήματα δεν πρέπει να εκφράζονται. Ότι κάποιες σκέψεις είναι επικίνδυνες. Ότι ορισμένες επιθυμίες θα προκαλέσουν απόρριψη, επίκριση ή ντροπή. Ως αποτέλεσμα, αναπτύσσουν μηχανισμούς προστασίας που τους επιτρέπουν να λειτουργούν, αλλά ταυτόχρονα τους δυσκολεύουν να εκτεθούν συναισθηματικά ακόμη και μέσα σε ένα ασφαλές θεραπευτικό πλαίσιο.Γι’ αυτό και η σιωπή μέσα στη θεραπεία δεν πρέπει να εκλαμβάνεται ως αντίσταση με την αρνητική έννοια του όρου. Πολύ συχνά αποτελεί έκφραση φόβου. Του φόβου της έκθεσης. Του φόβου της απόρριψης. Του φόβου ότι ακόμη και μέσα στο θεραπευτικό δωμάτιο θα επαναληφθούν οι ίδιες εμπειρίες κρίσης που ο άνθρωπος έχει ήδη βιώσει στη ζωή του.
Σε αυτό το σημείο αναδεικνύεται η σημασία της θεραπευτικής σχέσης. Ο θεραπευόμενος δεν ανοίγεται επειδή του ζητείται να το κάνει. Ανοίγεται όταν βιώσει ότι μπορεί να το κάνει με ασφάλεια.
Ο ρόλος του ψυχαναλυτή είναι σαφής και διακριτός. Δεν είναι δικαστής που αποδίδει ευθύνες. Δεν είναι ιερέας που χορηγεί συγχώρεση. Δεν είναι αυθεντία που αποφασίζει ποια συναισθήματα είναι αποδεκτά και ποια όχι.Είναι ο επαγγελματίας που προσφέρει έναν χώρο ακρόασης χωρίς καταδίκη και χωρίς ηθική αξιολόγηση. Έναν χώρο μέσα στον οποίο ακόμη και οι πιο δύσκολες σκέψεις μπορούν να αποκτήσουν νόημα και να διερευνηθούν.
Η θεραπευτική διαδικασία δεν στοχεύει στην αθώωση του ανθρώπου ούτε στην αναζήτηση συγχώρεσης. Στοχεύει στην κατανόηση. Στην αναγνώριση των εσωτερικών συγκρούσεων, των ασυνείδητων κινήτρων και των συναισθημάτων που για χρόνια παρέμεναν αδιατύπωτα.Και όταν ο θεραπευόμενος αισθανθεί ότι δεν χρειάζεται πλέον να προστατεύεται από το βλέμμα του άλλου, τότε αρχίζει να μιλά για όσα μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν λέγονταν.
Εκεί συνήθως ξεκινά η ουσιαστική θεραπευτική εργασία.Γιατί στην ψυχανάλυση δεν αναζητούμε τη συγχώρεση.Αναζητούμε την αλήθεια του ψυχικού κόσμου και, μέσα από αυτήν, την κάθαρση.
👉 Άνοιξέ το στο Spotify
