Η Εμπιστοσύνη είναι μια αργή κατάκτηση αλλά και μια στιγμιαία απώλεια


Είμαι η Ανθή Σουβατζόγλου και σήμερα θα σας μιλήσω για την εμπιστοσύνη.Μια έννοια θεμελιώδη για την ανθρώπινη ψυχική ζωή, αλλά ταυτόχρονα εύθραυστη, απαιτητική και βαθιά τραυματική όταν χαθεί.Η εμπιστοσύνη δεν είναι δεδομένη. Δεν χαρίζεται· καλλιεργείται.Χτίζεται αργά, μέσα από επαναλαμβανόμενες εμπειρίες συνέπειας, ασφάλειας και συναισθηματικής διαθεσιμότητας.

Για να εμπιστευτεί κάποιος, χρειάζεται να νιώσει ότι ο άλλος είναι προβλέψιμος, ότι τα λόγια του συμβαδίζουν με τις πράξεις του, και ότι υπάρχει χώρος για αλήθεια χωρίς φόβο.Στην ψυχαναλυτική εμπειρία βλέπουμε συχνά ότι η δυσκολία στην εμπιστοσύνη δεν αφορά το παρόν, αλλά ρίζες πολύ παλαιότερες.Παιδικές σχέσεις όπου η ασφάλεια ήταν ασυνεπής, όπου η φροντίδα συνοδευόταν από απόσυρση, κριτική ή προδοσία, αφήνουν ένα βαθύ αποτύπωμα.Ο ψυχισμός τότε μαθαίνει να προστατεύεται. Και η προστασία συχνά σημαίνει επιφυλακή.Και όμως, όσο δύσκολα αποκτάται η εμπιστοσύνη, άλλο τόσο εύκολα χάνεται.

Μια στιγμή ασυνέπειας, μια αθέτηση, μια σιωπή εκεί που χρειαζόταν παρουσία, μπορεί να διαλύσει σε δευτερόλεπτα κάτι που χτίστηκε σε χρόνια.Όχι γιατί ο άνθρωπος είναι υπερβολικός, αλλά γιατί η εμπιστοσύνη δεν σπάει στην πράξη· σπάει στο νόημα που δίνει ο άλλος σε αυτήν.Όταν χαθεί, η απώλεια δεν αφορά μόνο τη σχέση.Αφορά την αίσθηση ασφάλειας, την πίστη στον εαυτό, την ικανότητα σύνδεσης.

Ο άνθρωπος δεν λέει απλώς «δεν σε εμπιστεύομαι πια». Λέει, συχνά ασυνείδητα, «δεν ξέρω αν είναι ασφαλές να νιώθω».Η αποκατάσταση της εμπιστοσύνης είναι εφικτή, αλλά ποτέ γρήγορη.Απαιτεί ανάληψη ευθύνης, σταθερότητα στον χρόνο και ειλικρίνεια χωρίς άμυνες.Και πάνω απ’ όλα, απαιτεί σεβασμό στον ρυθμό του άλλου.Η εμπιστοσύνη, τελικά, δεν είναι αφέλεια.Είναι πράξη ψυχικού θάρρους.Και κάθε φορά που χτίζεται ξανά, παρά τις πληγές, αποτελεί μια βαθιά πράξη ελπίδας.

🎧 Άκουσε το άρθρο: «Η Εμπιστοσύνη είναι μια αργή κατάκτηση αλλά και μια στιγμιαία απώλεια»
👉 Άνοιξέ το στο Spotify

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η σιωπή που ζητάει αγάπη

Εικόνα
  Είμαι η Ανθή Σουβατζόγλου και σήμερα θα σας μιλήσω για μια λέξη μικρή, που όμως κουβαλάει μέσα της έναν ολόκληρο κόσμο. Έναν κόσμο που πολλές φορές δεν τον βλέπουμε, δεν τον ακούμε, δεν τον παρατηρούμε. Και αυτή η λέξη είναι η μοναξιά,η οποία κάθεται αθόρυβα δίπλα σε έναν άνθρωπο που περπατάει ανάμεσά μας, που ψωνίζει δίπλα μας στο σούπερ μάρκετ, που περιμένει το λεωφορείο, που λέει “καλημέρα” με ένα χαμόγελο που φοβάται να δείξει την αλήθεια του. Η μοναξιά δεν κάνει διακρίσεις· μπορεί να αγγίξει όποιον άνθρωπο υπάρχει , ανεξάρτητα από ηλικία, υπόβαθρο, μόρφωση, χρήματα, επιτυχίες. Κανείς δεν προστατεύεται από τη μοναξιά επειδή έχει σπουδάσει, επειδή έχει μια καλή δουλειά ή επειδή έχει οικονομική άνεση. Αυτά μπορεί να βοηθούν σε πολλά πράγματα στη ζωή, αλλά δεν γεμίζουν το πιο βαθύ ανθρώπινο κομμάτι: την ανάγκη να μας δουν, να μας αναγνωρίσουν, να μας αγκαλιάσουν χωρίς όρους. Η αίσθηση ότι “ανήκω κάπου” δεν αγοράζεται, ούτε διδάσκεται μόνο στα βιβλία. Γεννιέται εκεί όπου συναντιέ...
Διάβασε ή 🎧 άκουσε το άρθρο

Αχιλλέας

Εικόνα
 Είμαι η Ανθή Σουβατζόγλου και σήμερα θα σας μιλήσω για έναν ήρωα που όλοι έχουμε θαυμάσει στα μαθητικά μας χρόνια και όχι μόνο. Θα σας μιλήσω για τον Αχιλλέα ξεκινώντας από την ανάλυση την ετυμολογική του ονόματος του.Το όνομα Αχιλλέας απαντάται ήδη στις μυκηναϊκές πινακίδες της Εποχής του Χαλκού, τόσο στην Κνωσό όσο και στην Πύλο, ως όνομα καθημερινών ανθρώπων. Το γεγονός αυτό δείχνει ότι το όνομα προϋπήρχε της ομηρικής παράδοσης και ήταν βαθιά ριζωμένο στον ελληνικό κόσμο πολύ πριν αποκτήσει τη μυθική του διάσταση. Η ετυμολογία του ονόματος συνδέεται με τη ρίζα της λέξης ἄχος, που σημαίνει πόνος, θλίψη, στενοχώρια, άγχος, αγωνία και λύπη.  Σύμφωνα με την αρχαία ελληνική ετυμολογία, το όνομα Ἀχιλλεύς μπορεί επίσης να προέρχεται από το «ἄχος» και το ρήμα «ἴλλω» (περιπλανιέμαι, τριγυρνώ), αποδίδοντας το νόημα «αυτός που τριγυρίζει θλιμμένος». Κατά μια άλλη, πιο πρόσφατη άποψη, το όνομα μπορεί να προέρχεται από το «ἄχος» και το «λεώς» (λαός), δηλαδή «αυτός που προκαλεί θλίψη ή ...
Διάβασε ή 🎧 άκουσε το άρθρο

Μικρόφωνα ή μήπως μάσκες;

 Είμαι η Ανθή Σουβατζόγλου και σήμερα δεν θα μιλήσω απλώς για μουσική· θα μιλήσω για την ψυχή που αναζητά φωνή. Γιατί η ραπ, στα αλήθεια, δεν ήταν ποτέ ήχος· ήταν εξομολόγηση. Δεν ήταν μελωδία, αλλά μαρτυρία. Και στην Ελλάδα, αυτή η εξομολόγηση φόρεσε την πιο αυθεντική της φωνή μέσα από τα λόγια των Active Member, των Βαβυλώνα, και πιο πρόσφατα, του ΛΕΞ. Η ραπ γεννήθηκε στα υπόγεια, εκεί όπου ο θόρυβος της κοινωνίας ήταν αφόρητος και χρειαζόταν αποδέκτη. Ήταν η απόπειρα των νέων να αρθρώσουν όσα δεν μπορούσαν να εκφράσουν με άλλο τρόπο: αδικία, οργή, μα και ανάγκη για κατανόηση. Ήταν η εφηβεία μιας γενιάς που αρνιόταν να ωριμάσει μέσα σε έναν κόσμο που δεν της επέτρεπε ούτε να υπάρξει.Ο ΛΕΞ δεν γράφει απλώς τραγούδια – ξεφλουδίζει στρώματα από το ασυνείδητο μιας χαμένης νεότητας. Με λέξεις αιχμηρές, πυκνές, σχεδόν υπόγειες, χτίζει ένα τοπίο όχι τόσο αστικό όσο ψυχικό: απογοήτευση, αβεβαιότητα, αναμονή. Μια μελαγχολία σχεδόν ηρωική, σαν εκείνη του νεαρού που ξέρει πως δεν υπάρχει έξ...
Διάβασε ή 🎧 άκουσε το άρθρο