Ανθή Σουβατζόγλου – Ψυχανάλυση, Ψυχολογία & Αυτογνωσία-psychoanalyseto

  Είμαι η Ανθή Σουβατζόγλου και σήμερα θα σας μιλήσω για το πόσο σημαντικό είναι να μάθουμε να κρατάμε μυστικά.  Η εχεμύθεια δεν είναι απλώς ένα καθήκον, είναι στάση ζωής. Είναι μια σιωπηλή συμφωνία σεβασμού απέναντι στον άλλον, ένα αόρατο όριο που προστατεύει την ευαλωτότητα, την εμπιστοσύνη και τελικά την ίδια τη σχέση. Σε έναν κόσμο όπου η πληροφορία διακινείται με ταχύτητα και η έκθεση συχνά επιβραβεύεται, η εχεμύθεια μοιάζει σχεδόν σπάνιο προνόμιο  και όμως, είναι θεμέλιο κάθε ουσιαστικής ανθρώπινης σύνδεσης. Το να γνωρίζεις κάτι για κάποιον και να επιλέγεις συνειδητά να μην το μοιραστείς, δεν είναι απλώς αυτοσυγκράτηση. Είναι πράξη ενσυναίσθησης. Είναι η ικανότητα να αναγνωρίζεις ότι αυτό που σου εμπιστεύτηκαν δεν σου ανήκει και ότι δεν είναι υλικό προς συζήτηση, για σχολιασμό ή για επιβεβαίωση μέσα από τρίτους. Και όμως, αυτή η ικανότητα δεν είναι αυτονόητη για όλους. Από ψυχαναλυτική σκοπιά, ο τρόπος που σχετιζόμαστε με τα μυστικά ,τα δικά μας και των άλλων, διαμο...

Είμαι η Ανθή Σουβατζόγλου και σήμερα θα σας μιλήσω για την εμπιστοσύνη.Μια έννοια θεμελιώδη για την ανθρώπινη ψυχική ζωή, αλλά ταυτόχρονα εύθραυστη, απαιτητική και βαθιά τραυματική όταν χαθεί.Η εμπιστοσύνη δεν είναι δεδομένη. Δεν χαρίζεται· καλλιεργείται.Χτίζεται αργά, μέσα από επαναλαμβανόμενες εμπειρίες συνέπειας, ασφάλειας και συναισθηματικής διαθεσιμότητας. Για να εμπιστευτεί κάποιος, χρειάζεται να νιώσει ότι ο άλλος είναι προβλέψιμος, ότι τα λόγια του συμβαδίζουν με τις πράξεις του, και ότι υπάρχει χώρος για αλήθεια χωρίς φόβο.Στην ψυχαναλυτική εμπειρία βλέπουμε συχνά ότι η δυσκολία στην εμπιστοσύνη δεν αφορά το παρόν, αλλά ρίζες πολύ παλαιότερες.Παιδικές σχέσεις όπου η ασφάλεια ήταν ασυνεπής, όπου η φροντίδα συνοδευόταν από απόσυρση, κριτική ή προδοσία, αφήνουν ένα βαθύ αποτύπωμα.Ο ψυχισμός τότε μαθαίνει να προστατεύεται. Και η προστασία συχνά σημαίνει επιφυλακή.Και όμως, όσο δύσκολα αποκτάται η εμπιστοσύνη, άλλο τόσο εύκολα χάνεται. Μια στιγμή ασυνέπειας, μια αθέτηση, μια σιωπή ...

Είμαι η Ανθή Σουβατζόγλου και σήμερα θα σας μιλήσω για την  συγκατοίκηση… Μια λέξη που ακούγεται απλή, αλλά μέσα της κρύβει ένα ολόκληρο σύστημα σχέσεων, αναγκών, φόβων και προσδοκιών. Για κάποιους ανθρώπους, είναι μια όμορφη εμπειρία , μια ευκαιρία να μοιραστούν τη ζωή τους, να νιώσουν σύνδεση, οικειότητα, συντροφικότητα. Για άλλους όμως, η συγκατοίκηση είναι κάτι πολύ πιο δύσκολο. Μπορεί να φέρνει άγχος, ένταση, ή ακόμα και μια αίσθηση απειλής. Δεν είναι όλοι οι άνθρωποι φτιαγμένοι για συγκατοίκηση. Και αυτό δεν είναι ούτε καλό ούτε κακό. Είναι απλώς ανθρώπινο.Πίσω από αυτή τη δυσκολία, πολλές φορές κρύβονται εμπειρίες από τα παιδικά χρόνια. Παιδιά που μεγάλωσαν σε σπίτια γεμάτα ένταση, έλεγχο ή έλλειψη σεβασμού, συχνά δυσκολεύονται ως ενήλικες να νιώσουν άνετα όταν πρέπει να μοιραστούν τον χώρο και τον χρόνο τους με κάποιον άλλον. Ο χώρος τους, τότε, γίνεται ιερός. Ένα καταφύγιο. Και κάθε παραβίαση αυτού του χώρου μπορεί να ξυπνήσει μνήμες και αισθήματα που μοιάζουν δυσανάλογα, ...

Είμαι η Ανθή Σουβατζόγλου και σήμερα θα μιλήσουμε για την αυτοπεποίθηση και τον εγωίσμο.   Η αυτοπεποίθηση είναι σαν έναν ήλιο μέσα μας που λάμπει και μας θυμίζει πως μπορούμε να τα καταφέρουμε, αρκεί να πιστέψουμε στον εαυτό μας. Δεν σημαίνει ότι είμαστε οι καλύτεροι απ’ όλους, αλλά ότι είμαστε αρκετοί, όπως είμαστε! Μας βοηθά να δοκιμάζουμε νέα πράγματα, να συνεχίζουμε όταν κάνουμε λάθη και να χαμογελάμε ακόμα και όταν κάτι δεν πάει όπως θέλαμε. Είναι το χέρι που μας κρατάει όταν φοβόμαστε και μας λέει: "Προχώρα, μπορείς!"Ο εγωισμός όμως είναι σαν έναν καθρέφτη που σε κάνει να βλέπεις μόνο τον εαυτό σου και να ξεχνάς τους άλλους. Αντί να μοιράζεσαι τη χαρά, θες να κερδίζεις πάντα και να αποδεικνύεις πως είσαι καλύτερος, ακόμα κι αν πληγώνεις κάποιον. Η αληθινή αυτοπεποίθηση δεν χρειάζεται να φωνάζει. Μιλά με πράξεις, με καλοσύνη, με προσπάθεια. Είναι να λες: "Χαίρομαι για εσένα!" και "Μπράβο μας!" και όχι μόνο "Μπράβο μου!"  Η αυτοπεποίθηση φορ...