Λου Σαλομέ

 


Είμαι η Ανθή Σουβατζόγλου και σήμερα θα ήθελα να μιλήσουμε για μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα προσωπικότητα, τη Λου Αντρέας-Σαλομέ, μια γυναίκα που άφησε το δικό της ξεχωριστό αποτύπωμα στη φιλοσοφία, τη λογοτεχνία αλλά και την ψυχανάλυση.

Η Λου Σαλομέ γεννήθηκε το 1861 στην Αγία Πετρούπολη. Ο πατέρας της ήταν στρατηγός στην υπηρεσία του Τσάρου και η μητέρα της γερμανικής καταγωγής. Μεγάλωσε σε ένα εύπορο και καλλιεργημένο περιβάλλον, μιλώντας γερμανικά, γαλλικά και ρώσικα. Παρότι ανατράφηκε σύμφωνα με τις αυστηρές κοινωνικές αντιλήψεις της εποχής, από πολύ νωρίς έδειξε την ανάγκη να χαράξει τη δική της πορεία. Στράφηκε στις σπουδές Θεολογίας, Φιλοσοφίας και Ιστορίας της Τέχνης, διεκδικώντας έναν χώρο που τότε παρέμενε σχεδόν αποκλειστικά ανδρικός.

Από νεαρή ηλικία ξεχώριζε για την πνευματική της οξύτητα, την ανεξαρτησία της σκέψης της και την ελευθερία με την οποία αντιμετώπιζε τα μεγάλα ερωτήματα της ανθρώπινης ύπαρξης. Ίσως γι’ αυτό άσκησε τόσο ισχυρή επίδραση σε μερικούς από τους σημαντικότερους διανοητές της εποχής της.

Ιδιαίτερη θέση στη ζωή της κατέχει η σχέση της με τον Φρίντριχ Νίτσε. Η γνωριμία τους το 1882 υπήρξε καθοριστική και για τους δύο. Ο Νίτσε γοητεύτηκε βαθιά από τη Λου, όχι μόνο ως γυναίκα αλλά κυρίως ως πνευματική συνομιλήτρια. Αναγνώρισε σε εκείνη μια σπάνια συγγένεια σκέψης και μια ευφυΐα που τον εντυπωσίασε όσο λίγοι άνθρωποι στη ζωή του.Ο ίδιος έγραψε για εκείνη:

«Δεν έχω γνωρίσει ακόμη κανέναν ο οποίος θα ήξερε να αντλεί από τις εμπειρίες του ένα τέτοιο πλήθος αντικειμενικών απόψεων, κανέναν ο οποίος θα είχε την ικανότητα να εξάγει τόσο πολλά από όλα τα μεμαθημένα (...) Η Λου είναι ο πέραν του μέτρου ευφυέστερος άνθρωπος που έχω γνωρίσει (...) Για μένα προσωπικά η Λου είναι ένα αληθινό εύρημα της τύχης, εκπληρώνει όλες τις προσδοκίες μου. Δεν είναι εύκολα δυνατό να είναι δύο άνθρωποι περισσότερο συγγενείς απ’ ό,τι εμείς οι δύο (...) Αυτή είναι κατά εκπληκτικό τρόπο προετοιμασμένη ακριβώς για τον δικό μου τρόπο σκέπτεσθαι και των ιδεών μου».

Η φράση αυτή αποτυπώνει ίσως καλύτερα από οτιδήποτε άλλο το μέγεθος του θαυμασμού του. Ο Νίτσε πίστεψε πως είχε συναντήσει έναν άνθρωπο που μπορούσε να τον κατανοήσει σε βάθος. Δεν είναι τυχαίο ότι της απηύθυνε και τη γνωστή φράση: «Από ποια αστέρια πέσαμε στη γη, για να συναντηθούμε εδώ;».

Ωστόσο, η Λου δεν ήταν διατεθειμένη να υποτάξει την ελευθερία της στις κοινωνικές συμβάσεις. Όταν τόσο ο Νίτσε όσο και ο στενός φίλος του Πάουλ Ρέε της πρότειναν γάμο, εκείνη αρνήθηκε. Οραματιζόταν μια σχέση βασισμένη στην πνευματική συντροφικότητα και όχι στην κατοχή ή στην εξάρτηση. Η στάση της αυτή πλήγωσε βαθιά τον Νίτσε, χωρίς όμως να μειώσει τον θαυμασμό που εξακολουθούσε να τρέφει για εκείνη.

Αργότερα συνδέθηκε με τον ποιητή Ράινερ Μαρία Ρίλκε, με τον οποίο ανέπτυξε μια βαθιά ερωτική και πνευματική σχέση. Παράλληλα, παντρεύτηκε τον καθηγητή Ανατολικών Γλωσσών και Πολιτισμών Φρίντριχ Καρλ Αντρέας. Ο γάμος τους, ωστόσο, υπήρξε περισσότερο μια σχέση συντροφικότητας και αμοιβαίου σεβασμού παρά ένας συμβατικός γάμος με την παραδοσιακή έννοια.

Ένα ιδιαίτερα σημαντικό κεφάλαιο της ζωής της άνοιξε το 1911, όταν γνώρισε τον Σίγκμουντ Φρόυντ. Η σχέση τους υπήρξε βαθιά πνευματική και επιστημονική. Η Λου ενδιαφερόταν ήδη για τα ζητήματα του έρωτα, της θρησκείας, της δημιουργικότητας και των ανθρώπινων κινήτρων. Στην ψυχανάλυση βρήκε ένα θεωρητικό εργαλείο που της επέτρεψε να προσεγγίσει αυτά τα ερωτήματα με νέο τρόπο. Ο Φρόυντ αναγνώρισε αμέσως την ευφυΐα και τη διεισδυτικότητά της και την ενέταξε στον στενό κύκλο των συνεργατών του. Από τότε η Λου αφιερώθηκε στην ψυχανάλυση, εξελίχθηκε σε μία από τις πρώτες γυναίκες ψυχαναλύτριες και έγραψε σημαντικά κείμενα για τον ναρκισσισμό, τον έρωτα, τη γυναικεία ψυχολογία και τη δημιουργική διαδικασία.

Η σκέψη της γύρω από τον έρωτα παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Η Λου πίστευε ότι η ερωτική σχέση φέρνει τον άνθρωπο αντιμέτωπο με την ετερότητα, με κάτι βαθιά διαφορετικό από τον εαυτό του. Παρατηρούσε ότι όταν η ερωτική μέθη μετατρέπεται σε φιλία, οι άνθρωποι συνειδητοποιούν πως αυτό που τους συγκλόνισε δεν ήταν απλώς μια προέκταση του εαυτού τους αλλά η συνάντηση με έναν ξένο κόσμο. Η ίδια αντιμετώπιζε τον έρωτα ως μια σύνθετη ψυχική εμπειρία, όπου συνυπάρχουν η επιθυμία, η εγγύτητα, αλλά και η απόσταση.

Χαρακτηριστικά έχει ειπωθεί ότι η Λου «κατακτούσε τους άνδρες χωρίς να αφήνεται να κατακτηθεί». Ίσως σε αυτή τη φράση να συμπυκνώνεται ένα μεγάλο μέρος της γοητείας αλλά και της πολυπλοκότητας της προσωπικότητάς της. Η ανεξαρτησία της αποτελούσε ταυτόχρονα πηγή δύναμης και στοιχείο που προκαλούσε συχνά αμηχανία στους ανθρώπους γύρω της.

Οι ιδέες αυτές αποτυπώνονται και στο λογοτεχνικό της έργο. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η νουβέλα «Φένιτσκα», που δημοσιεύθηκε το 1898. Η ηρωίδα της είναι μια νέα μορφωμένη γυναίκα, ανεξάρτητη, με ισχυρή προσωπικότητα και διάθεση να αμφισβητήσει τα στερεότυπα της εποχής της. Μέσα από τις συζητήσεις της με τον Μαξ Βέρνερ αναδεικνύονται κρίσιμα ζητήματα σχετικά με τη θέση της γυναίκας, τον γάμο, την ελευθερία και τις σχέσεις των δύο φύλων.

Πολλοί μελετητές θεωρούν ότι η Φένιτσκα αποτελεί σε μεγάλο βαθμό λογοτεχνικό προσωπείο της ίδιας της Σαλομέ. Μέσα από αυτήν προβάλλεται ένα νέο γυναικείο πρότυπο: μια γυναίκα που δεν αποδέχεται παθητικά τους ρόλους που της επιβάλλει η κοινωνία, αλλά διεκδικεί το δικαίωμα να σκέφτεται, να επιλέγει και να ορίζει η ίδια τη ζωή και το συναίσθημά της.

Αυτό ακριβώς είναι ίσως το πιο σημαντικό στοιχείο της κληρονομιάς της. Παρά το γεγονός ότι για πολλά χρόνια έγινε γνωστή κυρίως μέσα από τις σχέσεις της με σπουδαίους άνδρες, σήμερα αναγνωρίζεται ως μια αυτόνομη και πρωτοποριακή μορφή. Μια γυναίκα που βρέθηκε στην καρδιά των μεγάλων πνευματικών και ψυχαναλυτικών ζυμώσεων της Ευρώπης και που συνέβαλε ουσιαστικά στη συζήτηση γύρω από την ανθρώπινη ψυχή, τον έρωτα, την ταυτότητα και την ελευθερία.

Η Λου Αντρέας-Σαλομέ πέθανε το 1937, αφήνοντας πίσω της ένα σημαντικό έργο και μια ζωή που συνεχίζει να εμπνέει. Δεν έπαψε ποτέ να υπερασπίζεται το δικαίωμα του ανθρώπου και ιδιαίτερα της γυναίκας να αναζητά τον εαυτό του έξω από τις προκαθορισμένες βεβαιότητες της εποχής του.

🎧 Άκουσε το άρθρο: «Λου Σαλομέ»
👉 Άνοιξέ το στο Spotify

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ζαχαρίας Δανιηλάκης

Ο Έρωτας είναι κατ'ανάγκην φιλόσοφος.

Σωκράτης