Όταν η γυναικεία εξέλιξη δοκιμάζει τα ανδρικά στερεότυπα.

 Είμαι η Ανθή Σουβατζόγλου και σήμερα θα  μιλήσω για τη θέση της γυναίκας στη σύγχρονη κοινωνία.Ένα θέμα που όλοι νομίζουμε ότι γνωρίζουμε καλά, αλλά στην πραγματικότητα συνεχίζει να μας προβληματίζει.

Το βασικό ερώτημα είναι απλό, αλλά δύσκολο:Έχει άραγε η γυναίκα βρει αυτό που της αξίζει;

Ζούμε σε μια εποχή όπου οι γυναίκες μορφώνονται, εργάζονται, εξελίσσονται, δημιουργούν οικογένειες αν το επιθυμούν ή επιλέγουν άλλους δρόμους ζωής.

Θεωρητικά, έχουν ίσα δικαιώματα με τους άντρες.Στην πράξη όμως, η ισότητα αυτή δεν είναι πάντα δεδομένη.Στην Ελλάδα, τα τελευταία χρόνια, ακούμε συχνά τον όρο «γυναικοκτονία» και πίσω από αυτή τη λέξη κρύβονται γυναίκες που έχασαν τη ζωή τους επειδή κάποιος δεν άντεξε την ανεξαρτησία τους, την ελευθερία τους ή την απόφασή τους να φύγουν από μια σχέση.

Το πρόβλημα είναι νομικό,  κοινωνικό και βαθιά συναισθηματικό.

Σε πολλές περιπτώσεις, μια γυναίκα που εξελίσσεται , μορφωτικά, επαγγελματικά ή προσωπικά , δεν γίνεται πάντα αποδεκτή.Όχι γιατί κάνει κάτι λάθος, αλλά γιατί η επιτυχία της μπορεί να φέρει στην επιφάνεια ανασφάλειες.

Ένας άντρας δίπλα σε μια επιτυχημένη και ευτυχισμένη γυναίκα μπορεί, κάποιες φορές, να νιώσει κατώτερος.Όχι επειδή είναι, αλλά επειδή έτσι έχει μάθει να μετρά την αξία του: μέσα από την υπεροχή και όχι τη συνεργασία.

Αυτό το αίσθημα κατωτερότητας δεν σημαίνει κακία.Σημαίνει φόβο.

Φόβο ότι δεν είναι αρκετός, ότι δεν χρειάζεται πια, ότι χάνει τον ρόλο που του δίδαξε η κοινωνία.Και όταν ο φόβος δεν αντιμετωπίζεται με ωριμότητα, μπορεί να μετατραπεί σε έλεγχο, υποτίμηση ή ακόμα και βία.

Γι’ αυτό πολλές φορές φαίνεται σαν να μη θέλουν οι άντρες την ευτυχία της γυναίκας.Όχι επειδή δεν την αγαπούν, αλλά επειδή δεν έμαθαν πώς να αγαπούν χωρίς να κυριαρχούν.

Αντί να στηρίζουν, βάζουν εμπόδια.Αντί να χαίρονται με την πρόοδο, προσπαθούν να τη μειώσουν, για να νιώσουν ασφαλείς.

Όμως η ευτυχία της γυναίκας δεν αφαιρεί τίποτα από τον άντρα.Αντίθετα, μπορεί να τον απελευθερώσει κι εκείνον.Η πραγματική ισότητα δεν είναι ανταγωνισμός.Είναι συνεργασία, σεβασμός και αμοιβαία ενδυνάμωση.

Η κοινωνία μας δεν χρειάζεται λιγότερο δυνατές γυναίκες.Χρειάζεται περισσότερους ανθρώπους ,άντρες και γυναίκες , που δεν φοβούνται τη δύναμη του άλλου.Γιατί όταν μια γυναίκα στέκεται όρθια και ευτυχισμένη, δεν απειλεί κανέναν.Απλώς δείχνει τον δρόμο προς μια πιο δίκαιη κοινωνία για όλους.

🎧 Άκουσε το άρθρο: «Όταν η γυναικεία εξέλιξη δοκιμάζει τα ανδρικά στερεότυπα»
👉 Άνοιξέ το στο Spotify
@anthisouvatzoglou ολόκληρο το άρθρο link in bio 🔗#psychoanalyseto #ψυχαναλυση #ψυχολογια #αρθραγιατηνψυχαναλυση ♬ Canción Sin Miedo - Versión El Palomar - Vivir Quintana

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η σιωπή που ζητάει αγάπη

Εικόνα
  Είμαι η Ανθή Σουβατζόγλου και σήμερα θα σας μιλήσω για μια λέξη μικρή, που όμως κουβαλάει μέσα της έναν ολόκληρο κόσμο. Έναν κόσμο που πολλές φορές δεν τον βλέπουμε, δεν τον ακούμε, δεν τον παρατηρούμε. Και αυτή η λέξη είναι η μοναξιά,η οποία κάθεται αθόρυβα δίπλα σε έναν άνθρωπο που περπατάει ανάμεσά μας, που ψωνίζει δίπλα μας στο σούπερ μάρκετ, που περιμένει το λεωφορείο, που λέει “καλημέρα” με ένα χαμόγελο που φοβάται να δείξει την αλήθεια του. Η μοναξιά δεν κάνει διακρίσεις· μπορεί να αγγίξει όποιον άνθρωπο υπάρχει , ανεξάρτητα από ηλικία, υπόβαθρο, μόρφωση, χρήματα, επιτυχίες. Κανείς δεν προστατεύεται από τη μοναξιά επειδή έχει σπουδάσει, επειδή έχει μια καλή δουλειά ή επειδή έχει οικονομική άνεση. Αυτά μπορεί να βοηθούν σε πολλά πράγματα στη ζωή, αλλά δεν γεμίζουν το πιο βαθύ ανθρώπινο κομμάτι: την ανάγκη να μας δουν, να μας αναγνωρίσουν, να μας αγκαλιάσουν χωρίς όρους. Η αίσθηση ότι “ανήκω κάπου” δεν αγοράζεται, ούτε διδάσκεται μόνο στα βιβλία. Γεννιέται εκεί όπου συναντιέ...
Διάβασε ή 🎧 άκουσε το άρθρο

Αχιλλέας

Εικόνα
 Είμαι η Ανθή Σουβατζόγλου και σήμερα θα σας μιλήσω για έναν ήρωα που όλοι έχουμε θαυμάσει στα μαθητικά μας χρόνια και όχι μόνο. Θα σας μιλήσω για τον Αχιλλέα ξεκινώντας από την ανάλυση την ετυμολογική του ονόματος του.Το όνομα Αχιλλέας απαντάται ήδη στις μυκηναϊκές πινακίδες της Εποχής του Χαλκού, τόσο στην Κνωσό όσο και στην Πύλο, ως όνομα καθημερινών ανθρώπων. Το γεγονός αυτό δείχνει ότι το όνομα προϋπήρχε της ομηρικής παράδοσης και ήταν βαθιά ριζωμένο στον ελληνικό κόσμο πολύ πριν αποκτήσει τη μυθική του διάσταση. Η ετυμολογία του ονόματος συνδέεται με τη ρίζα της λέξης ἄχος, που σημαίνει πόνος, θλίψη, στενοχώρια, άγχος, αγωνία και λύπη.  Σύμφωνα με την αρχαία ελληνική ετυμολογία, το όνομα Ἀχιλλεύς μπορεί επίσης να προέρχεται από το «ἄχος» και το ρήμα «ἴλλω» (περιπλανιέμαι, τριγυρνώ), αποδίδοντας το νόημα «αυτός που τριγυρίζει θλιμμένος». Κατά μια άλλη, πιο πρόσφατη άποψη, το όνομα μπορεί να προέρχεται από το «ἄχος» και το «λεώς» (λαός), δηλαδή «αυτός που προκαλεί θλίψη ή ...
Διάβασε ή 🎧 άκουσε το άρθρο

Μικρόφωνα ή μήπως μάσκες;

 Είμαι η Ανθή Σουβατζόγλου και σήμερα δεν θα μιλήσω απλώς για μουσική· θα μιλήσω για την ψυχή που αναζητά φωνή. Γιατί η ραπ, στα αλήθεια, δεν ήταν ποτέ ήχος· ήταν εξομολόγηση. Δεν ήταν μελωδία, αλλά μαρτυρία. Και στην Ελλάδα, αυτή η εξομολόγηση φόρεσε την πιο αυθεντική της φωνή μέσα από τα λόγια των Active Member, των Βαβυλώνα, και πιο πρόσφατα, του ΛΕΞ. Η ραπ γεννήθηκε στα υπόγεια, εκεί όπου ο θόρυβος της κοινωνίας ήταν αφόρητος και χρειαζόταν αποδέκτη. Ήταν η απόπειρα των νέων να αρθρώσουν όσα δεν μπορούσαν να εκφράσουν με άλλο τρόπο: αδικία, οργή, μα και ανάγκη για κατανόηση. Ήταν η εφηβεία μιας γενιάς που αρνιόταν να ωριμάσει μέσα σε έναν κόσμο που δεν της επέτρεπε ούτε να υπάρξει.Ο ΛΕΞ δεν γράφει απλώς τραγούδια – ξεφλουδίζει στρώματα από το ασυνείδητο μιας χαμένης νεότητας. Με λέξεις αιχμηρές, πυκνές, σχεδόν υπόγειες, χτίζει ένα τοπίο όχι τόσο αστικό όσο ψυχικό: απογοήτευση, αβεβαιότητα, αναμονή. Μια μελαγχολία σχεδόν ηρωική, σαν εκείνη του νεαρού που ξέρει πως δεν υπάρχει έξ...
Διάβασε ή 🎧 άκουσε το άρθρο