Ανθή Σουβατζόγλου – Ψυχανάλυση, Ψυχολογία & Αυτογνωσία-psychoanalyseto

  Είμαι η Ανθή Σουβατζόγλου και σήμερα θα σας μιλήσω για τα την δικαιοσύνη. Η δικαιοσύνη αποτελεί έναν από τους πιο θεμελιώδεις πυλώνες της ανθρώπινης κοινωνίας. Δεν είναι απλώς ένα σύνολο νόμων ή κανόνων που ρυθμίζουν τη συμπεριφορά των ανθρώπων, αλλά μια βαθύτερη αξία που συνδέεται άμεσα με την ηθική, την ισότητα και τον σεβασμό προς τον συνάνθρωπο. Από τα αρχαία χρόνια μέχρι σήμερα, η έννοια της δικαιοσύνης απασχολεί φιλοσόφους, νομικούς και απλούς πολίτες, καθώς αποτελεί το κλειδί για την αρμονική συνύπαρξη των ανθρώπων. Η ηθική δικαίωση, από την άλλη πλευρά, είναι η εσωτερική επιβεβαίωση ότι μια πράξη είναι σωστή, ανεξάρτητα από το αν αναγνωρίζεται ή επιβραβεύεται από τους άλλους. Δεν σχετίζεται απαραίτητα με τους νόμους, αλλά με τη συνείδηση του ανθρώπου. Ένας άνθρωπος μπορεί να αδικηθεί από το νόμο ή από την κοινωνία, αλλά να αισθάνεται ηθικά δικαιωμένος, επειδή ενήργησε με βάση τις αρχές και τις αξίες του. Αυτή η εσωτερική αίσθηση δικαίου είναι πολλές φορές πιο ισχυρή από ο...

 Είμαι η Ανθή Σουβατζόγλου και σήμερα θα  μιλήσω για τη θέση της γυναίκας στη σύγχρονη κοινωνία.Ένα θέμα που όλοι νομίζουμε ότι γνωρίζουμε καλά, αλλά στην πραγματικότητα συνεχίζει να μας προβληματίζει. Το βασικό ερώτημα είναι απλό, αλλά δύσκολο:Έχει άραγε η γυναίκα βρει αυτό που της αξίζει; Ζούμε σε μια εποχή όπου οι γυναίκες μορφώνονται, εργάζονται, εξελίσσονται, δημιουργούν οικογένειες αν το επιθυμούν ή επιλέγουν άλλους δρόμους ζωής. Θεωρητικά, έχουν ίσα δικαιώματα με τους άντρες.Στην πράξη όμως, η ισότητα αυτή δεν είναι πάντα δεδομένη.Στην Ελλάδα, τα τελευταία χρόνια, ακούμε συχνά τον όρο «γυναικοκτονία» και πίσω από αυτή τη λέξη κρύβονται γυναίκες που έχασαν τη ζωή τους επειδή κάποιος δεν άντεξε την ανεξαρτησία τους, την ελευθερία τους ή την απόφασή τους να φύγουν από μια σχέση. Το πρόβλημα είναι νομικό,  κοινωνικό και βαθιά συναισθηματικό. Σε πολλές περιπτώσεις, μια γυναίκα που εξελίσσεται , μορφωτικά, επαγγελματικά ή προσωπικά , δεν γίνεται πάντα αποδεκτή.Όχι γιατί ...

 Είμαι η Ανθή Σουβατζόγλου και σήμερα δεν θα μιλήσω απλώς για μουσική· θα μιλήσω για την ψυχή που αναζητά φωνή. Γιατί η ραπ, στα αλήθεια, δεν ήταν ποτέ ήχος· ήταν εξομολόγηση. Δεν ήταν μελωδία, αλλά μαρτυρία. Και στην Ελλάδα, αυτή η εξομολόγηση φόρεσε την πιο αυθεντική της φωνή μέσα από τα λόγια των Active Member, των Βαβυλώνα, και πιο πρόσφατα, του ΛΕΞ. Η ραπ γεννήθηκε στα υπόγεια, εκεί όπου ο θόρυβος της κοινωνίας ήταν αφόρητος και χρειαζόταν αποδέκτη. Ήταν η απόπειρα των νέων να αρθρώσουν όσα δεν μπορούσαν να εκφράσουν με άλλο τρόπο: αδικία, οργή, μα και ανάγκη για κατανόηση. Ήταν η εφηβεία μιας γενιάς που αρνιόταν να ωριμάσει μέσα σε έναν κόσμο που δεν της επέτρεπε ούτε να υπάρξει.Ο ΛΕΞ δεν γράφει απλώς τραγούδια – ξεφλουδίζει στρώματα από το ασυνείδητο μιας χαμένης νεότητας. Με λέξεις αιχμηρές, πυκνές, σχεδόν υπόγειες, χτίζει ένα τοπίο όχι τόσο αστικό όσο ψυχικό: απογοήτευση, αβεβαιότητα, αναμονή. Μια μελαγχολία σχεδόν ηρωική, σαν εκείνη του νεαρού που ξέρει πως δεν υπάρχει έξ...