Όταν τα Χριστούγεννα φωτίζουν και τις σκιές


Είμαι η Ανθή Σουβατζόγλου και σήμερα θα σας μιλήσω για τα συναισθήματα μας, μια περίοδο που επιβάλλεται η χαρά με κάποιο τρόπο.

Τα Χριστούγεννα συχνά τα φανταζόμαστε σαν μια ζεστή αγκαλιά: φώτα που λάμπουν, σπίτια που γεμίζουν φωνές, μυρωδιές από κουλουράκια και γέλια γύρω από ένα τραπέζι. Είναι μια εποχή που μας θυμίζει όσα αγαπάμε και όσα ελπίζουμε.Και όμως… πίσω από αυτή τη λάμψη, υπάρχουν άνθρωποι που νιώθουν κάτι τελείως διαφορετικό.

Κάποιοι μελαγχολούν. Όχι επειδή δεν αγαπούν τις γιορτές, αλλά επειδή οι γιορτές τους θυμίζουν όσα λείπουν: κάποιο πρόσωπο που χάθηκε, μια οικογένεια που δεν είναι ενωμένη, φίλους που δεν βρίσκονται πια κοντά. Για κάποιους, αυτή η περίοδος γίνεται ένας καθρέφτης και μέσα του βλέπουν τις σκιές αντί για τα φώτα.

Και υπάρχουν κι εκείνοι που είναι μόνοι. Μόνοι στο σπίτι, ή μόνοι μέσα σε μια πόλη γεμάτη κόσμο. Άνθρωποι που περνούν τα Χριστούγεννα σε ένα νοσοκομείο, είτε ως ασθενείς είτε ως συνοδοί, με τη σιωπή των διαδρόμων να γίνεται πιο δυνατή τα βράδια των γιορτών. Εκεί, η μοναξιά δεν είναι απλώς μια λέξη· είναι ένα βάρος που δεν μοιράζεται εύκολα.Και γίνεται άραγε η μοναξιά μεγαλύτερη όταν γύρω μας οι άλλοι χαίρονται; Ναι. Γιατί όταν βλέπουμε τις παρέες να συγκεντρώνονται, τις οικογένειες να αγκαλιάζονται, τα χαμόγελα να φωτίζουν τα πρόσωπα, τότε το κενό μέσα μας μπορεί να φαίνεται ακόμη πιο βαθύ. Είναι σαν να περπατάς μέσα σε μια πόλη γεμάτη φως, ενώ εσύ κουβαλάς ένα μικρό κομμάτι νύχτας.

Αλλά υπάρχει και κάτι ακόμη. Η περίοδος των Χριστουγέννων μπορεί να γίνει και γέφυρα. Μπορεί να μας θυμίσει ότι ένα βλέμμα, ένα τηλεφώνημα, μια μικρή επίσκεψη, μια κουβέντα στο πόδι, δεν είναι λεπτομέρειες· είναι δώρα. Και αυτά τα δώρα μπορούν να φτάσουν σε ανθρώπους που τα χρειάζονται περισσότερο από όσο φανταζόμαστε.

Τα Χριστούγεννα δεν είναι μόνο για όσους έχουν πολλούς γύρω τους. Είναι και για όσους χρειάζονται κάποιον. Για όσους χρειάζονται μια υπενθύμιση ότι δεν είναι αόρατοι. Ότι η αξία τους δεν μετριέται από το πόσοι κάθονται στο τραπέζι, αλλά από το πόσο χώρο πιάνουν στις καρδιές των άλλων.Ας κοιτάξουμε, λοιπόν, λίγο πιο προσεκτικά γύρω μας. Ας ανάψουμε όχι μόνο τα λαμπάκια στα σπίτια, αλλά και εκείνο το μικρό φως που όλοι έχουμε μέσα μας. Γιατί μπορεί να μην αλλάξουμε τον κόσμο, αλλά μπορούμε να ζεστάνουμε τον κόσμο κάποιου άλλου.

Και αυτό, τελικά, είναι το πιο αληθινό χριστουγεννιάτικο θαύμα.

🎧 Άκουσε το άρθρο: «Όταν τα Χριστούγεννα φωτίζουν και τις σκιές»
👉 Άνοιξέ το στο Spotify
@anthisouvatzoglou #χριστουγεννα ♬ πρωτότυπος ήχος - ❥⚡ρ н α є ∂ я α

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η σιωπή που ζητάει αγάπη

Εικόνα
  Είμαι η Ανθή Σουβατζόγλου και σήμερα θα σας μιλήσω για μια λέξη μικρή, που όμως κουβαλάει μέσα της έναν ολόκληρο κόσμο. Έναν κόσμο που πολλές φορές δεν τον βλέπουμε, δεν τον ακούμε, δεν τον παρατηρούμε. Και αυτή η λέξη είναι η μοναξιά,η οποία κάθεται αθόρυβα δίπλα σε έναν άνθρωπο που περπατάει ανάμεσά μας, που ψωνίζει δίπλα μας στο σούπερ μάρκετ, που περιμένει το λεωφορείο, που λέει “καλημέρα” με ένα χαμόγελο που φοβάται να δείξει την αλήθεια του. Η μοναξιά δεν κάνει διακρίσεις· μπορεί να αγγίξει όποιον άνθρωπο υπάρχει , ανεξάρτητα από ηλικία, υπόβαθρο, μόρφωση, χρήματα, επιτυχίες. Κανείς δεν προστατεύεται από τη μοναξιά επειδή έχει σπουδάσει, επειδή έχει μια καλή δουλειά ή επειδή έχει οικονομική άνεση. Αυτά μπορεί να βοηθούν σε πολλά πράγματα στη ζωή, αλλά δεν γεμίζουν το πιο βαθύ ανθρώπινο κομμάτι: την ανάγκη να μας δουν, να μας αναγνωρίσουν, να μας αγκαλιάσουν χωρίς όρους. Η αίσθηση ότι “ανήκω κάπου” δεν αγοράζεται, ούτε διδάσκεται μόνο στα βιβλία. Γεννιέται εκεί όπου συναντιέ...
Διάβασε ή 🎧 άκουσε το άρθρο

Αχιλλέας

Εικόνα
 Είμαι η Ανθή Σουβατζόγλου και σήμερα θα σας μιλήσω για έναν ήρωα που όλοι έχουμε θαυμάσει στα μαθητικά μας χρόνια και όχι μόνο. Θα σας μιλήσω για τον Αχιλλέα ξεκινώντας από την ανάλυση την ετυμολογική του ονόματος του.Το όνομα Αχιλλέας απαντάται ήδη στις μυκηναϊκές πινακίδες της Εποχής του Χαλκού, τόσο στην Κνωσό όσο και στην Πύλο, ως όνομα καθημερινών ανθρώπων. Το γεγονός αυτό δείχνει ότι το όνομα προϋπήρχε της ομηρικής παράδοσης και ήταν βαθιά ριζωμένο στον ελληνικό κόσμο πολύ πριν αποκτήσει τη μυθική του διάσταση. Η ετυμολογία του ονόματος συνδέεται με τη ρίζα της λέξης ἄχος, που σημαίνει πόνος, θλίψη, στενοχώρια, άγχος, αγωνία και λύπη.  Σύμφωνα με την αρχαία ελληνική ετυμολογία, το όνομα Ἀχιλλεύς μπορεί επίσης να προέρχεται από το «ἄχος» και το ρήμα «ἴλλω» (περιπλανιέμαι, τριγυρνώ), αποδίδοντας το νόημα «αυτός που τριγυρίζει θλιμμένος». Κατά μια άλλη, πιο πρόσφατη άποψη, το όνομα μπορεί να προέρχεται από το «ἄχος» και το «λεώς» (λαός), δηλαδή «αυτός που προκαλεί θλίψη ή ...
Διάβασε ή 🎧 άκουσε το άρθρο

Μικρόφωνα ή μήπως μάσκες;

 Είμαι η Ανθή Σουβατζόγλου και σήμερα δεν θα μιλήσω απλώς για μουσική· θα μιλήσω για την ψυχή που αναζητά φωνή. Γιατί η ραπ, στα αλήθεια, δεν ήταν ποτέ ήχος· ήταν εξομολόγηση. Δεν ήταν μελωδία, αλλά μαρτυρία. Και στην Ελλάδα, αυτή η εξομολόγηση φόρεσε την πιο αυθεντική της φωνή μέσα από τα λόγια των Active Member, των Βαβυλώνα, και πιο πρόσφατα, του ΛΕΞ. Η ραπ γεννήθηκε στα υπόγεια, εκεί όπου ο θόρυβος της κοινωνίας ήταν αφόρητος και χρειαζόταν αποδέκτη. Ήταν η απόπειρα των νέων να αρθρώσουν όσα δεν μπορούσαν να εκφράσουν με άλλο τρόπο: αδικία, οργή, μα και ανάγκη για κατανόηση. Ήταν η εφηβεία μιας γενιάς που αρνιόταν να ωριμάσει μέσα σε έναν κόσμο που δεν της επέτρεπε ούτε να υπάρξει.Ο ΛΕΞ δεν γράφει απλώς τραγούδια – ξεφλουδίζει στρώματα από το ασυνείδητο μιας χαμένης νεότητας. Με λέξεις αιχμηρές, πυκνές, σχεδόν υπόγειες, χτίζει ένα τοπίο όχι τόσο αστικό όσο ψυχικό: απογοήτευση, αβεβαιότητα, αναμονή. Μια μελαγχολία σχεδόν ηρωική, σαν εκείνη του νεαρού που ξέρει πως δεν υπάρχει έξ...
Διάβασε ή 🎧 άκουσε το άρθρο