Αναρτήσεις

Εμφάνιση αναρτήσεων με την ετικέτα Μοναξιά

Όταν τα Χριστούγεννα φωτίζουν και τις σκιές

Εικόνα
Είμαι η Ανθή Σουβατζόγλου και σήμερα θα σας μιλήσω για τα συναισθήματα μας, μια περίοδο που επιβάλλεται η χαρά με κάποιο τρόπο. Τα Χριστούγεννα συχνά τα φανταζόμαστε σαν μια ζεστή αγκαλιά: φώτα που λάμπουν, σπίτια που γεμίζουν φωνές, μυρωδιές από κουλουράκια και γέλια γύρω από ένα τραπέζι. Είναι μια εποχή που μας θυμίζει όσα αγαπάμε και όσα ελπίζουμε.Και όμως… πίσω από αυτή τη λάμψη, υπάρχουν άνθρωποι που νιώθουν κάτι τελείως διαφορετικό. Κάποιοι μελαγχολούν. Όχι επειδή δεν αγαπούν τις γιορτές, αλλά επειδή οι γιορτές τους θυμίζουν όσα λείπουν: κάποιο πρόσωπο που χάθηκε, μια οικογένεια που δεν είναι ενωμένη, φίλους που δεν βρίσκονται πια κοντά. Για κάποιους, αυτή η περίοδος γίνεται ένας καθρέφτης και μέσα του βλέπουν τις σκιές αντί για τα φώτα. Και υπάρχουν κι εκείνοι που είναι μόνοι. Μόνοι στο σπίτι, ή μόνοι μέσα σε μια πόλη γεμάτη κόσμο. Άνθρωποι που περνούν τα Χριστούγεννα σε ένα νοσοκομείο, είτε ως ασθενείς είτε ως συνοδοί, με τη σιωπή των διαδρόμων να γίνεται πιο δυνατή τα βράδια τ...
Διάβασε ή 🎧 άκουσε το άρθρο

Κατερίνα Γώγου

Εικόνα
Είμαι η Ανθή Σουβατζόγλου και σήμερα θα σας μιλήσω για μια γυναίκα που θαυμάζω πολύ για το μυαλό της, που  την έχετε δει σε ελληνικές ταινίες, την έχετε διαβάσει σε ποιήματα, έχετε ακούσει στίχους της σε τραγούδια, όπως το «Εμένα οι φίλες μου είναι σύρματα τεντωμένα»αλλά που ίσως δεν ξέρετε τι είχε μέσα στην ψυχή της... Πίσω από τα λόγια της, υπήρχε μια ψυχή που αιμορραγούσε σιωπηλά.Και ίσως, όσοι περπατάτε σε σκοτεινά ψυχικά τοπία, να τη νιώσετε σαν δική σας φωνή,γιατί κάτι από το δικό της μέσα, ίσως μοιάζει επικίνδυνα με το δικό σας. Τη λέγανε Κατερίνα. Κατερίνα Γώγου.Και μιλούσε αλλιώς. Όχι με στόμφο, όχι με ψέματα. Με λέξεις που πονούσαν, σαν γροθιά στο στομάχι.Ήταν ηθοποιός, ποιήτρια, μάνα, ερωτευμένη, επαναστάτρια, παιδί. Όλα μαζί. Και κανένα απ' αυτά δε την προστάτεψε απ’ τον γκρεμό. Γεννήθηκε μέσα σε έναν κόσμο που έλεγε ψέματα, κι εκείνη δεν άντεχε ούτε ένα. Είχε μυαλό κοφτερό ,πιο κοφτερό κι απ’ τις λέξεις της. Ήξερε να αγαπάει με όλο της το είναι , χωρίς φραγμούς, χωρίς ...
Διάβασε ή 🎧 άκουσε το άρθρο

Μοναξιά-αυτή η σιωπηλή συντροφιά

Εικόνα
Είμαι η Ανθή Σουβατζόγλου και σήμερα θα σας μιλήσω για έναν πόνο βουβό και απροσδιόριστο, μια συνθήκη ενδοψυχικού πένθους. Κάποιοι άνθρωποι δεν φωνάζουν ποτέ δυνατά πως πονάνε. Φοράνε χαμόγελα που έχουν μάθει να στέκονται στη θέση τους, όπως τα κάδρα σε έναν τοίχο. Μιλάνε για τον καιρό, γελάνε με τα αστεία των άλλων, απαντούν «είμαι καλά». Και μέσα τους....λυγίζουν αθόρυβα. Η μοναξιά δεν φωνάζει. Ξέρει να περπατά στα δάχτυλα, να κάθεται στη γωνία χωρίς να πιάνει χώρο. Έρχεται σαν σκιά πίσω από την καθημερινότητα. Κατοικεί σε βλέμματα που αποφεύγουν το καθρέφτισμα, σε σπίτια με ανθρώπους που δεν επικοινωνούν , σε νύχτες που περνάνε με φωτισμένη την οθόνη και σκοτεινή την ψυχή. Στο τσιγάρο, στο φαγητό, στο ποτό, στις ουσίες...Μα πιο πολύ, η μοναξιά βρίσκεται εκεί όπου δεν μπορούμε πια να σταθούμε με τον εαυτό μας. Όχι επειδή δεν είμαστε αρκετοί. Αλλά επειδή δεν μάθαμε ποτέ να είμαστε μαζί με τον εαυτό μας χωρίς να τον πολεμάμε.Στην πραγματικότητα, οι πιο πολλοί δεν είναι μόνοι από επιλογ...
Διάβασε ή 🎧 άκουσε το άρθρο

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η σιωπή που ζητάει αγάπη

Εικόνα
  Είμαι η Ανθή Σουβατζόγλου και σήμερα θα σας μιλήσω για μια λέξη μικρή, που όμως κουβαλάει μέσα της έναν ολόκληρο κόσμο. Έναν κόσμο που πολλές φορές δεν τον βλέπουμε, δεν τον ακούμε, δεν τον παρατηρούμε. Και αυτή η λέξη είναι η μοναξιά,η οποία κάθεται αθόρυβα δίπλα σε έναν άνθρωπο που περπατάει ανάμεσά μας, που ψωνίζει δίπλα μας στο σούπερ μάρκετ, που περιμένει το λεωφορείο, που λέει “καλημέρα” με ένα χαμόγελο που φοβάται να δείξει την αλήθεια του. Η μοναξιά δεν κάνει διακρίσεις· μπορεί να αγγίξει όποιον άνθρωπο υπάρχει , ανεξάρτητα από ηλικία, υπόβαθρο, μόρφωση, χρήματα, επιτυχίες. Κανείς δεν προστατεύεται από τη μοναξιά επειδή έχει σπουδάσει, επειδή έχει μια καλή δουλειά ή επειδή έχει οικονομική άνεση. Αυτά μπορεί να βοηθούν σε πολλά πράγματα στη ζωή, αλλά δεν γεμίζουν το πιο βαθύ ανθρώπινο κομμάτι: την ανάγκη να μας δουν, να μας αναγνωρίσουν, να μας αγκαλιάσουν χωρίς όρους. Η αίσθηση ότι “ανήκω κάπου” δεν αγοράζεται, ούτε διδάσκεται μόνο στα βιβλία. Γεννιέται εκεί όπου συναντιέ...
Διάβασε ή 🎧 άκουσε το άρθρο

Αχιλλέας

Εικόνα
 Είμαι η Ανθή Σουβατζόγλου και σήμερα θα σας μιλήσω για έναν ήρωα που όλοι έχουμε θαυμάσει στα μαθητικά μας χρόνια και όχι μόνο. Θα σας μιλήσω για τον Αχιλλέα ξεκινώντας από την ανάλυση την ετυμολογική του ονόματος του.Το όνομα Αχιλλέας απαντάται ήδη στις μυκηναϊκές πινακίδες της Εποχής του Χαλκού, τόσο στην Κνωσό όσο και στην Πύλο, ως όνομα καθημερινών ανθρώπων. Το γεγονός αυτό δείχνει ότι το όνομα προϋπήρχε της ομηρικής παράδοσης και ήταν βαθιά ριζωμένο στον ελληνικό κόσμο πολύ πριν αποκτήσει τη μυθική του διάσταση. Η ετυμολογία του ονόματος συνδέεται με τη ρίζα της λέξης ἄχος, που σημαίνει πόνος, θλίψη, στενοχώρια, άγχος, αγωνία και λύπη.  Σύμφωνα με την αρχαία ελληνική ετυμολογία, το όνομα Ἀχιλλεύς μπορεί επίσης να προέρχεται από το «ἄχος» και το ρήμα «ἴλλω» (περιπλανιέμαι, τριγυρνώ), αποδίδοντας το νόημα «αυτός που τριγυρίζει θλιμμένος». Κατά μια άλλη, πιο πρόσφατη άποψη, το όνομα μπορεί να προέρχεται από το «ἄχος» και το «λεώς» (λαός), δηλαδή «αυτός που προκαλεί θλίψη ή ...
Διάβασε ή 🎧 άκουσε το άρθρο

Μικρόφωνα ή μήπως μάσκες;

 Είμαι η Ανθή Σουβατζόγλου και σήμερα δεν θα μιλήσω απλώς για μουσική· θα μιλήσω για την ψυχή που αναζητά φωνή. Γιατί η ραπ, στα αλήθεια, δεν ήταν ποτέ ήχος· ήταν εξομολόγηση. Δεν ήταν μελωδία, αλλά μαρτυρία. Και στην Ελλάδα, αυτή η εξομολόγηση φόρεσε την πιο αυθεντική της φωνή μέσα από τα λόγια των Active Member, των Βαβυλώνα, και πιο πρόσφατα, του ΛΕΞ. Η ραπ γεννήθηκε στα υπόγεια, εκεί όπου ο θόρυβος της κοινωνίας ήταν αφόρητος και χρειαζόταν αποδέκτη. Ήταν η απόπειρα των νέων να αρθρώσουν όσα δεν μπορούσαν να εκφράσουν με άλλο τρόπο: αδικία, οργή, μα και ανάγκη για κατανόηση. Ήταν η εφηβεία μιας γενιάς που αρνιόταν να ωριμάσει μέσα σε έναν κόσμο που δεν της επέτρεπε ούτε να υπάρξει.Ο ΛΕΞ δεν γράφει απλώς τραγούδια – ξεφλουδίζει στρώματα από το ασυνείδητο μιας χαμένης νεότητας. Με λέξεις αιχμηρές, πυκνές, σχεδόν υπόγειες, χτίζει ένα τοπίο όχι τόσο αστικό όσο ψυχικό: απογοήτευση, αβεβαιότητα, αναμονή. Μια μελαγχολία σχεδόν ηρωική, σαν εκείνη του νεαρού που ξέρει πως δεν υπάρχει έξ...
Διάβασε ή 🎧 άκουσε το άρθρο