psychoanalyseto Ανθούσα Σουβατζόγλου

Είμαι η Ανθή Σουβατζόγλου και σήμερα θα σας μιλήσω για δύο λέξεις που όλοι έχουμε ακούσει, όλοι έχουμε χρησιμοποιήσει και, κάποια στιγμή στη ζωή μας, όλοι έχουμε αισθανθεί: το άγχος και το στρες. Μπορεί να είναι μόνο δύο λέξεις. Πίσω όμως από αυτές κρύβονται η σκέψη, το σώμα, ο φόβος, η πίεση, η ανησυχία και πολλές φορές μια ολόκληρη καθημερινότητα.Το πιο εντυπωσιακό είναι ότι, για να καταλάβουμε πραγματικά τι σημαίνει άγχος, πρέπει να ταξιδέψουμε χιλιάδες χρόνια πίσω. Ας ξεκινήσουμε από αυτές τις δύο λέξεις.  Ο όρος «άγχος» προέρχεται από το αρχαίο ελληνικό ρήμα «ἄγχω», που σημαίνει «σφίγγω» ή «πνίγω». Από την ίδια ρίζα προέρχεται και η λέξη «αγχόνη», δηλαδή ο βρόγχος ή το σκοινί για τον απαγχονισμό.Η ετυμολογία αυτή μπορεί να ακούγεται σκληρή, όμως περιγράφει με πολύ χαρακτηριστικό τρόπο αυτό που μπορεί να αισθανθεί ένας άνθρωπος όταν αγχώνεται: ένα σφίξιμο στο στήθος ή στον λαιμό, μια αίσθηση πίεσης, σαν κάτι να τον πνίγει.Είναι πραγματικά εντυπωσιακό ότι μια λέξη που χρησιμο...

Είμαι η Ανθή Σουβατζόγλου και σήμερα θα σας μιλήσω για μια έννοια, που απασχολεί τον άνθρωπο εδώ και χιλιάδες χρόνια. Την έννοια της μελαγχολίας.  Ήδη από το 400 π.Χ., ο Έλληνας φιλόσοφος Ιπποκράτης υποστήριξε ότι το ανθρώπινο σώμα περιέχει τέσσερα βασικά υγρά: το αίμα, τη μαύρη χολή, την κίτρινη χολή και το φλέγμα. Σύμφωνα με τη θεωρία του, η υγεία εξαρτάται από την ισορροπία αυτών των υγρών. Όταν αυτή η ισορροπία διαταρασσόταν, εμφανίζονταν ασθένειες. Συγκεκριμένα, πίστευε ότι η περίσσεια μαύρης χολής προκαλούσε μια κατάσταση έντονης θλίψης και φόβου, την οποία οι αρχαίοι Έλληνες ονόμασαν "μελαγχολία".  Κατά την περίοδο της Αναγέννησης, η μελαγχολία απέκτησε μια διαφορετική διάσταση. Οι Ευρωπαίοι την συνέδεσαν με τη δημιουργικότητα και τη βαθιά σκέψη. Πολλοί καλλιτέχνες και διανοούμενοι θεωρούσαν ότι η μελαγχολία ήταν σημάδι ιδιοφυΐας και την αποτύπωναν σε έργα τέχνης, στη μόδα και στη λογοτεχνία. Ωστόσο, από τον 18ο αιώνα και μετά, η έννοια της μελαγχολίας επανήλθε στις ια...

Είμαι η Ανθή Σουβατζόγλου και σήμερα θα σας μιλήσω για τα συναισθήματα μας, μια περίοδο που επιβάλλεται η χαρά με κάποιο τρόπο. Τα Χριστούγεννα συχνά τα φανταζόμαστε σαν μια ζεστή αγκαλιά: φώτα που λάμπουν, σπίτια που γεμίζουν φωνές, μυρωδιές από κουλουράκια και γέλια γύρω από ένα τραπέζι. Είναι μια εποχή που μας θυμίζει όσα αγαπάμε και όσα ελπίζουμε.Και όμως… πίσω από αυτή τη λάμψη, υπάρχουν άνθρωποι που νιώθουν κάτι τελείως διαφορετικό. Κάποιοι μελαγχολούν. Όχι επειδή δεν αγαπούν τις γιορτές, αλλά επειδή οι γιορτές τους θυμίζουν όσα λείπουν: κάποιο πρόσωπο που χάθηκε, μια οικογένεια που δεν είναι ενωμένη, φίλους που δεν βρίσκονται πια κοντά. Για κάποιους, αυτή η περίοδος γίνεται ένας καθρέφτης και μέσα του βλέπουν τις σκιές αντί για τα φώτα. Και υπάρχουν κι εκείνοι που είναι μόνοι. Μόνοι στο σπίτι, ή μόνοι μέσα σε μια πόλη γεμάτη κόσμο. Άνθρωποι που περνούν τα Χριστούγεννα σε ένα νοσοκομείο, είτε ως ασθενείς είτε ως συνοδοί, με τη σιωπή των διαδρόμων να γίνεται πιο δυνατή τα βράδια τ...