Να πεθάνει η κατσίκα του γείτονα
Είμαι η Ανθή Σουβατζόγλου και σήμερα θα σας μιλήσω για την ικανοποίηση που δίνει σε κάποιους από εμάς η πεθαμένη κατσίκα του γείτονα.
Μια συνθήκη απλή και καθημερινή, που κρύβει μέσα της μια μεγάλη αλήθεια για τον άνθρωπο. Τη ζήλια.
Πόσες φορές ένας άνθρωπος βλέπει τον γείτονά του να αγοράζει ένα καινούργιο σπίτι και αντί να χαρεί, σκέφτεται πως εκείνος δεν έχει ένα τόσο όμορφο σπίτι;
Πόσες φορές βλέπει έναν γνωστό του να αποκτά μια καλή δουλειά και μέσα του στενοχωριέται;
Ένας μαθητής παίρνει έναν πολύ καλό βαθμό και ένας συμμαθητής του δεν χαίρεται για την επιτυχία του, αλλά εύχεται την επόμενη φορά να μην τα καταφέρει.
Έτσι λειτουργεί η ζήλια.
Κάνει τον άνθρωπο να κοιτάζει συνεχώς τι έχει ο άλλος και να ξεχνά όσα έχει ο ίδιος.Και το χειρότερο είναι πως η ζήλια μπορεί να γίνει λόγια.Μπορεί να γίνει κουτσομπολιό.Μπορεί να γίνει ειρωνεία.Μπορεί να γίνει κακία.
Ένας άνθρωπος μπορεί να δει τον συνάνθρωπό του να προοδεύει και, αντί να του πει «μπράβο», να προσπαθήσει να μειώσει την επιτυχία του.
Και εδώ χρειάζεται να σταθούμε λίγο σε ένα στόιχειο.πως ανάμεσα στους ανθρώπους που ζηλεύουν βρίσκονται και πάρα πολλοί χριστιανοί,ή τουλάχιστον άνθρωποι που δηλώνουν πως αγαπούν τον Χριστό.
Κάθε Πάσχα στέκονται μπροστά στον Σταυρό του Χριστού. Συγκινούνται με τα Πάθη Του. Στεναχωριόνται για τον πόνο του και ύστερα πανηγυρίζουν την Ανάστασή του.
Λένε πως πιστεύουν στον Χριστό και σε ο, τι εκείνος πρεσβεύει,χωρίς να κοιτούν μέσα τους ποτέ.
Και πόσο εύκολα γεμίζει η καθημερινότητά μας με παράπονα. «Δεν έχω», «δεν μπορώ», «δεν αντέχω άλλο», «κανείς δεν με βοηθά». Μιλάμε πολύ για όσα μας λείπουν και για όσα περιμένουμε από τους άλλους. Όταν όμως έρθει η στιγμή να σταθούμε εμείς δίπλα σε κάποιον που έχει ανάγκη, τότε πολλές φορές κάνουμε πως δεν βλέπουμε. Θέλουμε ένα χέρι να μας σηκώσει όταν πέσουμε, αλλά ξεχνάμε να απλώσουμε το δικό μας χέρι σε εκείνον που έπεσε.ξεχνάμε να βάλουμε το χέρι στην τσέπη για να δώσουμε. Θέλουμε κατανόηση για τις δικές μας δυσκολίες, αλλά δυσκολευόμαστε να δείξουμε κατανόηση στις δυσκολίες του άλλου. Κι όμως, η ζωή δεν είναι μόνο να ζητάμε. Είναι και να προσφέρουμε. Δεν είναι μόνο να περιμένουμε αγάπη, αλλά να δίνουμε αγάπη. Γιατί μπορεί σήμερα να χρειάζεται κάποιος τη βοήθειά μας και αύριο να τη χρειαστούμε εμείς.
Και τότε θα καταλάβουμε πως η πραγματική δύναμη του ανθρώπου δεν είναι να φωνάζει «βοηθήστε με», αλλά να μπορεί, μέσα στη δική του δυσκολία, να αναρωτηθεί. Υπάρχει κάποιος που χρειάζεται τη βοήθειά μου;
👉 Άνοιξέ το στο Spotify
