Ανθούσα (Ανθή)Σουβατζόγλου – Ψυχανάλυση, Ψυχολογία & Αυτογνωσία-psychoanalyseto

  Είμαι η Ανθή Σουβατζόγλου και σήμερα θα σας μιλήσω για την ανάγκη μας να φεύγουμε. Γιατί κάθε χρόνο, λίγο πριν από τις διακοπές, αρχίζουμε να μετράμε αντίστροφα. Γιατί νιώθουμε ότι κάπου αλλού θα αναπνεύσουμε καλύτερα, θα ξεκουραστούμε πραγματικά, θα ξαναβρούμε τον εαυτό μας. Αναρωτηθήκατε ποτέ γιατί οι διακοπές έχουν τόσο μεγάλη ψυχική σημασία; Είναι μόνο η ανάγκη για ξεκούραση ή συμβαίνει κάτι βαθύτερο; Ως ψυχαναλύτρια πιστεύω ότι οι διακοπές δεν είναι απλώς μια αλλαγή τόπου. Είναι μια αλλαγή εσωτερικού ρυθμού. Είναι μια στιγμή όπου για λίγο αφήνουμε πίσω τους ρόλους που υπηρετούμε καθημερινά: τον επαγγελματία, τον γονιό, τον σύντροφο, τον άνθρωπο που συνεχώς πρέπει να είναι παραγωγικός, διαθέσιμος και αποτελεσματικός. Όλο τον χρόνο λειτουργούμε με πρόγραμμα. Ξυπνάμε με ξυπνητήρι, απαντάμε σε μηνύματα, λύνουμε προβλήματα, εκπληρώνουμε υποχρεώσεις. Συχνά δεν προλαβαίνουμε ούτε να αναρωτηθούμε πώς πραγματικά είμαστε. Η καθημερινότητα μάς κρατά σε μια συνεχή κίνηση και πολλές φ...

 Είμαι η Ανθή Σουβατζόγλου και σήμερα θα σας μιλήσω για όσα δεν λέγονται κατά τη διάρκεια της θεραπείας. Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα αλλά και πιο παρεξηγημένα ζητήματα στην ψυχοθεραπευτική διαδικασία είναι ότι οι άνθρωποι δεν φέρνουν εξαρχής το πιο δύσκολο υλικό τους στη συνεδρία.Συχνά, πίσω από το αίτημα με το οποίο προσέρχεται κάποιος στη θεραπεία, υπάρχουν σκέψεις, συναισθήματα και βιώματα που παραμένουν για μεγάλο χρονικό διάστημα ανομολόγητα. Μπορεί να πρόκειται για μια βαθιά ενοχή, έναν φόβο που τον συνοδεύει επί χρόνια, μια σχέση που δυσκολεύεται να αναγνωρίσει, έναν απαγορευμένο έρωτα, μια έντονη επιθετικότητα, μια επιθυμία που θεωρεί κοινωνικά ή ηθικά μη αποδεκτή.Το ερώτημα που τίθεται συχνά είναι: πότε ένας θεραπευόμενος αρχίζει πραγματικά να ανοίγεται; Η απάντηση δεν σχετίζεται με έναν συγκεκριμένο αριθμό συνεδριών. Δεν υπάρχει κάποιο προκαθορισμένο χρονικό σημείο στο οποίο ο άνθρωπος αποφασίζει να αποκαλύψει τον εσωτερικό του κόσμο. Η διαδικασία αυτή εξαρτάται από πολλο...

  Είμαι η Ανθή Σουβατζόγλου και σήμερα ο θαυμασμός μου ίσως να μην μπορεί να κρυφτεί πίσω από αυτές τις άψυχες λέξεις αυτού του άρθρου, γιατί υπάρχουν πρόσωπα που ανήκουν στην ιστορία αλλά υπάρχουν και πρόσωπα που ξεπερνούν την εποχή τους και γίνονται συνομιλητές όλων των αιώνων. Ο Σωκράτης ανήκει αναμφίβολα στη δεύτερη κατηγορία.  Δεν υπήρξε απλώς ένας Αθηναίος φιλόσοφος του 5ου αιώνα π.Χ.· υπήρξε μια πνευματική τομή τόσο βαθιά, ώστε η ιστορία της αρχαίας ελληνικής φιλοσοφίας χωρίστηκε σε δύο μεγάλες περιόδους: πριν από τον Σωκράτη και μετά τον Σωκράτη. Και αυτό δεν είναι μια συμβατική ταξινόμηση των ιστορικών,είναι η αναγνώριση μιας πραγματικής επανάστασης στον τρόπο με τον οποίο ο άνθρωπος σκέφτηκε για τον εαυτό του. Πριν από τον Σωκράτη, οι μεγάλοι Έλληνες στοχαστές και φιλόσοφοι στρέφονταν κυρίως προς τη φύση και το σύμπαν. Αναζητούσαν την πρώτη αρχή των όντων, την ύλη από την οποία συγκροτείται ο κόσμος, τους νόμους που διέπουν την αλλαγή και τη σταθερότητα. Οι προσωκρατ...

Είμαι η Ανθή Σουβατζόγλου και σήμερα θα σας μιλήσω για τον έρωτα που συμβαίνει έξω από τον γάμο και είναι απόδραση, φαντασίωση αλλά και ευθύνη. Ο έρωτας έξω από τον γάμο δεν εμφανίζεται ξαφνικά. Δεν είναι πάντα αποτέλεσμα έλλειψης αγάπης, ούτε αποκλειστικά ηθικής αδυναμίας. Πολύ συχνά, είναι μια προσπάθεια διαφυγής. Μια ψυχική έξοδος από μια ζωή όπου κάποιος νιώθει εγκλωβισμένος, αόρατος, συναισθηματικά παραμελημένος ή βαθιά μόνος. Ο άνθρωπος έχει ανάγκη να νιώθει ζωντανός. Όταν η καθημερινότητα γίνει μηχανική, όταν η σχέση χάσει την επικοινωνία, την επιθυμία ή το μοίρασμα, τότε η φαντασία αρχίζει να λειτουργεί σαν καταφύγιο. Και εκεί ακριβώς γεννιέται συχνά ο εξωσυζυγικός έρωτας. Δεν ερωτευόμαστε μόνο έναν άνθρωπο. Ερωτευόμαστε κυρίως αυτό που φανταζόμαστε ότι θα ζήσουμε μαζί του. Προβάλλουμε πάνω του τις ανεκπλήρωτες ανάγκες μας, τα χαμένα κομμάτια του εαυτού μας, την ανάγκη μας να ξαναγίνουμε επιθυμητοί, ελεύθεροι ή σημαντικοί. Πλάθουμε ιδανικά σενάρια που πολλές φορές απέχουν πολύ ...

Είμαι η Ανθή Σουβατζόγλου και σήμερα θα σας μιλήσω για την αγάπη και πόσο σημαντική είναι όταν υπάρχει μέσα μας.  Υπάρχει μια πολύ όμορφη ιστορία που λέει πως κάποτε, σε ένα νησί, κατοικούσαν όλα τα ανθρώπινα συναισθήματα και οι αξίες: η αγάπη, η λύπη, ο πλούτος, η αλαζονεία, η ευτυχία και η γνώση. Μια μέρα έμαθαν πως το νησί θα βυθιζόταν και όλοι άρχισαν να ετοιμάζονται για να φύγουν.Η αγάπη, όμως, όπως πάντα, έμεινε τελευταία. Γιατί η αγάπη αντέχει, υπομένει, περιμένει. Όταν κατάλαβε πως το νησί πραγματικά χανόταν, άρχισε να ζητά βοήθεια. Πρώτα πέρασε από μπροστά της ο πλούτος με ένα πολυτελές σκάφος. «Πλούτε, μπορείς να με πάρεις μαζί σου;» τον ρώτησε. Και εκείνος απάντησε: «Δεν μπορώ. Το σκάφος μου είναι γεμάτο χρυσά, ασήμια και διαμάντια. Δεν υπάρχει χώρος για σένα». Λίγο αργότερα εμφανίστηκε η αλαζονεία. «Αλαζονεία, μπορείς να με βοηθήσεις;» Και εκείνη απάντησε: «Δεν γίνεται. Είσαι βρεγμένη και θα χαλάσεις το όμορφο πλοίο μου».Η αγάπη, απογοητευμένη, στράφηκε προς τη λύπη. «Λ...

  Είμαι η Ανθή Σουβατζόγλου και σήμερα θα σας μιλήσω για τη σχέση που έχει το πώς μας βλέπουν εκείνοι που μας γέννησαν και με το  πώς μαθαίνουμε να βλέπουμε εμείς τον εαυτό μας. Από τα πρώτα κιόλας χρόνια της ζωής μας, πριν ακόμα μπορέσουμε να μιλήσουμε, καθρεφτιζόμαστε στα μάτια της οικογένειάς μας. Στο βλέμμα της μητέρας, του πατέρα, των ανθρώπων που μας φροντίζουν. Από εκεί μαθαίνουμε ποιοι είμαστε. Αν το βλέμμα αυτό είναι ζεστό, αποδοτικό, γεμάτο τρυφερότητα, τότε μεγαλώνουμε με την αίσθηση ότι αξίζουμε, ότι είμαστε άξιοι αγάπης απλώς και μόνο επειδή υπάρχουμε. Αν όμως το βλέμμα αυτό είναι επικριτικό, ψυχρό ή γεμάτο απογοήτευση, τότε μέσα μας χτίζεται σιγά σιγά μια άλλη φωνή – μια φωνή που μας ψιθυρίζει ότι κάτι δεν πάει καλά μ’ εμάς. Αν η οικογένεια μάς βλέπει «παχείς», θα νιώθουμε πάντα παχείς. Αν μας βλέπει «άσχημους», θα κουβαλάμε για χρόνια αυτή την ασχήμια σαν ταυτότητα. Αν μας βλέπει «λίγους», θα δυσκολευτούμε να πιστέψουμε ότι μπορούμε να είμαστε αρκετοί, ακόμη κι ...

 Είμαι η Ανθή Σουβατζόγλου και σήμερα θα σας μιλήσω για έναν θρησκευτικό φιλόσοφο .Ο Τζίντου Κρισναμούρτι γεννήθηκε στις 11 Μαΐου 1895 στο Μαντανάπαλε της Ινδίας και πέθανε στις 17 Φεβρουαρίου 1986 στην Καλιφόρνια των Ηνωμένων Πολιτειών. Από μικρή ηλικία  ξεχώρισε μέσα στη Θεοσοφική Εταιρεία, που ήταν μια ομάδα ανθρώπων ,η οποία πίστευε πως επρόκειτο να εμφανιστεί ένας νέος πνευματικός δάσκαλος για όλη την ανθρωπότητα. Ο Κρισναμούρτι θεωρήθηκε τότε “ο Εκλεκτός” και τον μεγάλωσαν με την ιδέα ότι προοριζόταν να γίνει ο “Παγκόσμιος Δάσκαλος”. Όμως, όταν μεγάλωσε, αρνήθηκε αυτόν τον ρόλο. Διέλυσε την οργάνωση που είχε δημιουργηθεί γύρω του και δήλωσε πως «η αλήθεια είναι γη χωρίς μονοπάτι», εννοώντας ότι κανείς δεν μπορεί να οδηγήσει τον άλλον στην αλήθεια, γιατί ο καθένας πρέπει να τη βρει μόνος του μέσα από κατανόηση και επίγνωση. Κατά τη διάρκεια της ζωής του συνέβησαν και μερικά παράξενα γεγονότα. Ένα από αυτά έγινε το 1911, σε μια τελετή της οργάνωσης Order of the Star in the...

  Είμαι η Ανθή Σουβατζόγλου και σήμερα θα σας μιλήσω για κάτι που όλοι γνωρίζουμε. Την αποτυχία μετά από πολλή προσπάθεια. Υπάρχουν φορές που, ενώ έχουμε προχωρήσει, έχουμε χτίσει, έχουμε καταφέρει πολλά, ξαφνικά μέσα σε μια στιγμή όλα μοιάζουν να γκρεμίζονται. Είναι οι στιγμές που "ρίχνουμε το γάλα". Όχι το πραγματικό, αλλά το συμβολικό. Το γάλα που κουβαλούσαμε προσεκτικά, με κόπο, με περηφάνια, με πίστη πως θα φτάσουμε μέχρι το τέλος χωρίς απώλειες. Κι όμως, το ποτήρι γλιστράει απ’ τα χέρια μας, και μένουμε να κοιτάμε κάτω, απογοητευμένοι, θυμωμένοι ίσως, με μια φράση να αντηχεί μέσα μας: "Μα πώς; Αφού τα είχα καταφέρει…" Κι όμως, αυτές οι στιγμές έχουν μια βαθύτερη σημασία. Δεν είναι πισωγύρισμα, είναι υπενθύμιση της ανθρώπινης φύσης. Είναι η πραγματικότητα που έρχεται να μας πει πως η τελειότητα δεν είναι προορισμός, αλλά ψευδαίσθηση. Ότι η πρόοδος δεν είναι γραμμή ευθεία, είναι κύκλος, είναι σπειροειδής, είναι ένα συνεχές πήγαινε και έλα ανάμεσα στο "κατά...

  Είμαι η Ανθή Σουβατζόγλου και σήμερα θα σου πω ένα ψυχολογικό tip που αξίζει πραγματικά να το κρατήσεις στο μυαλό σου, γιατί μπορεί να αλλάξει τον τρόπο που βλέπεις τις σχέσεις σου με τους ανθρώπους γύρω σου. Σκέψου μια συνηθισμένη κατάσταση: μιλάς με κάποιον και, ξαφνικά, σε διακόπτει. Η πρώτη σου σκέψη μπορεί να είναι: "Δεν με σέβεται. Δεν με ακούει. Δεν ενδιαφέρεται για μένα". Είναι λογικό να το σκεφτούμε έτσι, γιατί η διακοπή μάς κάνει να νιώθουμε ότι χάνουμε τη φωνή μας. Όμως, η ψυχολογία μας δίνει μια διαφορετική οπτική. Όταν κάποιος μας διακόπτει, δεν σημαίνει πάντα πως δεν μας σέβεται. Πολύ συχνά, αυτή η πράξη δείχνει κάτι άλλο: άγχος. Ο άνθρωπος αυτός μπορεί να φοβάται πως αν δεν μιλήσει εκείνη τη στιγμή, θα ξεχάσει τη σκέψη του. Μπορεί να αισθάνεται πίεση να ακουστεί, γιατί νιώθει ότι οι άλλοι δεν τον προσέχουν αρκετά. Ή μπορεί απλά να είναι ενθουσιασμένος με το θέμα και να μη συγκρατείται. Σκέψου κι εσύ τον εαυτό σου: πόσες φορές έχεις διακόψει κάποιον, όχι γιατί...

  Είμαι η Ανθή Σουβατζόγλου και σήμερα θα σας μιλήσω για κάτι που όλοι γνωρίζουμε: την πτώση και το πώς ξανασηκωνόμαστε. Η πτώση δεν είναι ποτέ απλή. Δεν είναι μόνο το σώμα που γονατίζει, ούτε μόνο η στιγμή που σκοντάφτουμε. Είναι και η πτώση της ψυχής: τότε που κάτι μέσα μας ραγίζει, τότε που χάνονται οι βεβαιότητες και νιώθουμε ξαφνικά ευάλωτοι. Όταν πέφτουμε, συναντάμε την αδυναμία μας. Νιώθουμε τον πόνο, τον φόβο, την απώλεια. Εκείνη τη στιγμή, το ερώτημα δεν είναι «γιατί έπεσα;», αλλά «πώς θα βρω τον τρόπο να ξανασηκωθώ;». Και το ξανασηκώνομαι δεν είναι απλή κίνηση. Δεν είναι μια βιαστική επιστροφή στην προηγούμενη κατάσταση. Είναι μια διαδικασία εσωτερική· μια συνάντηση με το τραύμα, μια αναμέτρηση με τις πιο κρυφές μας πλευρές. Η ψυχανάλυση μας δείχνει ότι η πτώση μάς φέρνει κοντά στο ασυνείδητο: εκεί που κατοικούν οι φόβοι, οι ελλείψεις, τα απωθημένα. Αν τα αναγνωρίσουμε, αν τα ακούσουμε, τότε μπορούμε να βρούμε το σθένος να σταθούμε ξανά. Κάθε φορά που ξανασηκωνόμαστε, δεν...

  Είμαι η Ανθή Σουβατζόγλου και σήμερα θα σας μιλήσω για το πώς κάποιος που υπήρξε θύμα μπορεί, μεγαλώνοντας, να γίνει θύτης. Στη ζωή, οι εμπειρίες που ζούμε μικροί μάς διαμορφώνουν. Όταν ένα παιδί μεγαλώνει μέσα σε βία, φόβο ή αδικία, συχνά κουβαλάει αυτές τις πληγές και στην ενήλικη ζωή. Αν ο πόνος αυτός δεν αντιμετωπιστεί, μπορεί να μετατραπεί σε συμπεριφορές που πληγώνουν άλλους. Για παράδειγμα, ένα παιδί που είχε βίαιο γονιό μπορεί να μάθει ότι η βία είναι «ο τρόπος» να λύνεις προβλήματα. Ένα παιδί που δεχόταν bullying στο σχολείο μπορεί αργότερα να κάνει το ίδιο σε άλλους, για να νιώθει ότι έχει τον έλεγχο. Ακόμα, κάποιος που δεν έμαθε ποτέ να μιλάει για τα συναισθήματά του, μπορεί να τα εκφράζει με θυμό, φωνές ή χειραγώγηση. Αυτό, βέβαια, δεν σημαίνει ότι όλοι όσοι υπήρξαν θύματα θα γίνουν θύτες. Σημαίνει όμως ότι, χωρίς βοήθεια, υποστήριξη και αυτογνωσία, ο κύκλος του πόνου μπορεί να συνεχιστεί. Η λύση βρίσκεται στο να μάθουμε να αναγνωρίζουμε τα τραύματά μας, να ζητάμε βοή...

  Είμαι η Ανθή Σουβατζόγλου και σήμερα θα προσπαθήσω να σας εξηγήσω τη σύνδεση που υπάρχει ανάμεσα σε δύο λέξεις που χρησιμοποιούμε πολύ τον τελευταίο καιρό. Η λέξη αυτοπεποίθηση προέρχεται από το «αυτός» και το «πεποίθηση», που σημαίνει πίστη στον εαυτό μου. Η λέξη αυτογνωσία έρχεται από το «αυτός» και το «γνῶσις», δηλαδή γνώση του εαυτού μου. Όπως εξηγεί ο Γ. Μπαμπινιώτης, πρόκειται για δύο βαθιά συνδεδεμένες έννοιες που ξεκινούν από τον ίδιο μας τον εαυτό. Η αυτογνωσία είναι η ρίζα. Είναι το θάρρος να κοιτάξεις μέσα σου και να ρωτήσεις:«Ποια είμαι; Τι νιώθω; Τι φοβάμαι; Τι με κάνει να χαμογελώ;». Όταν γνωρίζεις καλά τον εαυτό σου ,τα δυνατά και τα αδύναμα σημεία σου,τότε πατάς γερά στη γη. Δεν ξεγελιέσαι από ψεύτικες εικόνες ούτε σε μπερδεύουν οι φωνές των άλλων. Η αυτοπεποίθηση είναι ο καρπός αυτής της γνώσης. Είναι η εσωτερική σου φωνή που λέει:«Ξέρω ποια είμαι, γι’ αυτό και μπορώ». Η αυτοπεποίθηση δεν σημαίνει ότι δεν φοβάμαι ποτέ. Σημαίνει ότι ξέρω πως μπορώ να τα καταφέρω α...

 Είμαι η Ανθή Σουβατζόγλου και γράφω αυτό το άρθρο για να σε κάνω να  σκεφτείς,πότε ένιωσες τελευταία φορά ελεύθερος. Όχι ξένοιαστος. Ελεύθερος. Χωρίς να κουβαλάς ρόλους, χωρίς να μεταφράζεις τον εαυτό σου για να γίνεται αποδεκτός Χωρίς την ανάγκη να πεις το «σωστό», να σταθείς «σωστά». Ίσως δεν το θυμάσαι, κι αυτό λέει ήδη πολλά. Γιατί η αλήθεια είναι πως δεν γεννιόμαστε ελεύθεροι. Γεννιόμαστε μέσα σε γλώσσες που δεν διαλέξαμε, αξίες που δεν διαπραγματευτήκαμε, βλέμματα που μας περιέγραψαν πριν μπούμε στις λέξεις. Η ελευθερία δεν είναι η αφετηρία μας — είναι, στην καλύτερη περίπτωση, στόχος. Στην πιο δύσκολη, απώλεια που δεν εντοπίστηκε ποτέ. Ζούμε μέσα σε δεκαετίες που ζητούν: απόδοση, ρόλο, αποτέλεσμα. Στην αρχή, σε διαμορφώνουν. Ύστερα σε μετρούν. Σου μαθαίνουν να επιλέγεις, αλλά μέσα σε δεδομένο πλαίσιο. Οι αποφάσεις, όταν δεν συνοδεύονται από εσωτερική επεξεργασία, είναι προσαρμογές. Και η υπομονή, αν παρατείνεται χωρίς σκοπό, γίνεται απουσία. Ο συμβιβασμός είναι αναγκαί...

Είμαι η Ανθή Σουβατζόγλου και σήμερα θα σας μιλήσω  για την εποχή μας....Μια εποχή όπου οι φωνές είναι περισσότερες από τις σιωπές και οι οθόνες φωτίζουν πιο έντονα από τις ψυχές. Σε αυτή την εποχή, λοιπόν, θα περίμενε κανείς πως η ανθρώπινη ψυχή, με τόση πρόσβαση σε γνώση, σε ειδικούς, σε “βοήθεια”, θα είχε αρχίσει να θεραπεύεται..Κι όμως, το τοπίο παραμένει ίδιο, ή ίσως και πιο τραχύ: ζήλια, ανταγωνισμός, μικρότητα, καχυποψία. Σαν η ανθρώπινη ύπαρξη να αρνείται να εξελιχθεί, να παραμένει δεμένη σε έναν φαύλο κύκλο επαναλαμβανόμενου πόνου. Κι εδώ ξεκινά το μεγάλο ερώτημα: γιατί, ενώ έχουμε περισσότερους ψυχολόγους, ψυχαναλυτές, θεραπευτές από ποτέ άλλοτε, οι άνθρωποι δεν θεραπεύονται; Η ψυχανάλυση δεν είναι μια εύκολη διαδικασία. Δεν είναι ένα γρήγορο παυσίπονο ούτε ένα χάπι που εξαλείφει τα συμπτώματα. Είναι, κατά κάποιο τρόπο, ένα κάλεσμα για επιστροφή σε μέρη της ψυχής που έχουν εγκαταλειφθεί για καιρό. Εκεί όπου το παιδικό τραύμα έγινε χαρακτήρας, όπου η έλλειψη αποδοχής έγινε...

 Είμαι η Ανθή Σουβατζόγλου και σήμερα θα μιλήσουμε για τον κύκλο του χωρισμού και της επανασύνδεσης, διότι ο χωρισμός και η επανασύνδεση δεν είναι απλώς κεφάλαια μιας σχέσης· είναι κύκλοι!  Κύκλοι που αρχίζουν και τελειώνουν στο ίδιο σημείο: στην ανάγκη. Εκείνη την ανάγκη που φοράει το όνομα της αγάπης, αλλά δεν είναι. Είναι φόβος. Είναι μοναξιά. Είναι εκείνο το κενό που έρχεται από πολύ παλιά. Κάθε φορά λες πως αυτή τη φορά θα είναι αλλιώς. Πως τώρα, ίσως, τα πράγματα θα φτιάξουν. Μα δεν φτιάχνουν. Γιατί δεν αλλάζει η ρίζα αν δεν την ξεριζώσεις. Και η ρίζα δεν είναι η σχέση. Είναι η ελπίδα πως κάποιος θα μείνει, όπως δεν έμειναν άλλοι πριν.Στην αρχή έρχεται ο πόνος κοφτός, καθαρός. Μετά η σιωπή  αυτή που τεντώνει τον χρόνο μέχρι να τον σπάσει. Και μετά, η ανάγκη. Μια φωνή μέσα σου, σχεδόν ψιθυριστή, λέει: «Μαζί του, ίσως να είμαι ολόκληρη. Μαζί της, ίσως να μην νιώθω τόσο μόνος». Κι έτσι επιστρέφεις. Όχι γιατί τον αγαπάς. Αλλά γιατί μαζί του, πονάς με έναν γνώριμο τρόπο....

 Είμαι η Ανθή Σουβατζόγλου και σήμερα θα σας πω λίγα λόγια για τα τραύματα εκείνα που μας διαμόρφωσαν μέσα στα χρόνια. Ξέρετε...Υπάρχουν τραύματα που δεν φωνάζουν, αλλά ψιθυρίζουν μέσα μας κάθε μέρα!Τραύματα παιδικά, τραύματα από απώλειες, προδοσίες, σιωπές, ή λέξεις που ειπώθηκαν άγαρμπα και ρίζωσαν βαθιά. Δεν είναι πάντα μεγάλα γεγονότα. Μπορεί να είναι και οι μικρές στιγμές που ένιωσες αόρατη, που δεν ακούστηκες, που φοβήθηκες και δεν είχες πού να στραφείς.Αυτά τα τραύματα, χωρίς να το καταλαβαίνουμε, μας μαθαίνουν πώς να αγαπάμε, πώς να φοβόμαστε, πώς να επιβιώνουμε. Μπορεί να γίνουν σκιές στις σχέσεις μας, στους στόχους μας, στη φωνή που μιλάμε στον εαυτό μας. Η ψυχαναλυτική ματιά δεν προσφέρει έτοιμες λύσεις. Δεν υπόσχεται να σβήσει το παρελθόν. Αλλά προσκαλεί τον άνθρωπο σε μια ήρεμη, συχνά απαιτητική, μα πάντα λυτρωτική διερεύνηση. Μια ματιά που δεν κρίνει, δεν επισπεύδει, δεν σπρώχνει. Απλώς ανοίγει χώρο. Για κατανόηση. Για συγκίνηση. Για εκείνη την ανακούφιση που έρχεται ...