Ανθούσα (Ανθή)Σουβατζόγλου – Ψυχανάλυση, Ψυχολογία & Αυτογνωσία-psychoanalyseto

  Είμαι η Ανθή Σουβατζόγλου και σήμερα θα σας μιλήσω για ένα θέμα που αφορά όχι μόνο τις σχέσεις ανάμεσα στις πεθερές και τις νύφες, αλλά και τον τρόπο με τον οποίο μεγαλώνουμε τα παιδιά μας και τις συνέπειες που αυτό μπορεί να έχει αργότερα στη ζωή τους. Πίσω από τη γνωστή φιγούρα της πεθεράς, που συχνά γίνεται αντικείμενο αστείων και σχολίων, κρύβεται πολλές φορές μια βαθιά ανθρώπινη δυσκολία: η δυσκολία του αποχωρισμού. Η μητέρα είναι ο πρώτος άνθρωπος που αγαπά ένα παιδί. Είναι εκείνη που το φροντίζει, το προστατεύει και το βοηθά να μεγαλώσει. Όμως η μητρότητα δεν ολοκληρώνεται μόνο με τη φροντίδα. Ολοκληρώνεται όταν η μητέρα καταφέρει να αφήσει το παιδί της να γίνει ανεξάρτητος άνθρωπος. Στην κοινωνία μας, τα κορίτσια και τα αγόρια συχνά μεγαλώνουν με διαφορετικές απαιτήσεις. Τα κορίτσια μαθαίνουν από μικρή ηλικία να αναλαμβάνουν ευθύνες. Να βοηθούν στο σπίτι, να φροντίζουν τους άλλους, να οργανώνουν την καθημερινότητά τους και να ανταποκρίνονται σε πολλαπλούς ρόλους. Μεγαλώνο...

Είμαι η Ανθή Σουβατζόγλου και σήμερα θα σας μιλήσω για τον έρωτα που συμβαίνει έξω από τον γάμο και είναι απόδραση, φαντασίωση αλλά και ευθύνη. Ο έρωτας έξω από τον γάμο δεν εμφανίζεται ξαφνικά. Δεν είναι πάντα αποτέλεσμα έλλειψης αγάπης, ούτε αποκλειστικά ηθικής αδυναμίας. Πολύ συχνά, είναι μια προσπάθεια διαφυγής. Μια ψυχική έξοδος από μια ζωή όπου κάποιος νιώθει εγκλωβισμένος, αόρατος, συναισθηματικά παραμελημένος ή βαθιά μόνος. Ο άνθρωπος έχει ανάγκη να νιώθει ζωντανός. Όταν η καθημερινότητα γίνει μηχανική, όταν η σχέση χάσει την επικοινωνία, την επιθυμία ή το μοίρασμα, τότε η φαντασία αρχίζει να λειτουργεί σαν καταφύγιο. Και εκεί ακριβώς γεννιέται συχνά ο εξωσυζυγικός έρωτας. Δεν ερωτευόμαστε μόνο έναν άνθρωπο. Ερωτευόμαστε κυρίως αυτό που φανταζόμαστε ότι θα ζήσουμε μαζί του. Προβάλλουμε πάνω του τις ανεκπλήρωτες ανάγκες μας, τα χαμένα κομμάτια του εαυτού μας, την ανάγκη μας να ξαναγίνουμε επιθυμητοί, ελεύθεροι ή σημαντικοί. Πλάθουμε ιδανικά σενάρια που πολλές φορές απέχουν πολύ ...

 Είμαι η Ανθή Σουβατζόγλου και σήμερα θα σας μιλήσω για την τελετή του γάμου και πως τελικά είναι ένα κοινωνικό σενάριο σε επανάληψη. Η γαμήλια τελετή, αν και παρουσιάζεται ως μια προσωπική στιγμή αγάπης και ένωσης, συχνά εξελίσσεται σε μια παράσταση γεμάτη προκαθορισμένους ρόλους, συμβολισμούς και κοινωνικές προσδοκίες. Το "λευκό φόρεμα", η "παράδοση της νύφης από τον πατέρα", η "τούρτα με τους ορόφους" και ο "πρώτος χορός", δεν είναι απλώς ρομαντικές λεπτομέρειες· είναι στοιχεία ενός σεναρίου που έχει γραφτεί από και για την κοινωνία, πολύ πριν γεννηθούν οι πρωταγωνιστές. Τα στερεότυπα της τελετής λειτουργούν σαν ένα τελετουργικό πεδίο επιβεβαίωσης: της κανονικότητας, της επιτυχίας, του "πρέπει". Σε ασυνείδητο επίπεδο, ενεργοποιούν αρχέτυπα ρόλων — η νύφη ως παρθένα θεά, ο γαμπρός ως προστάτης, η οικογένεια ως εγγυητής της σταθερότητας. Το ατομικό συναίσθημα δίνει τη θέση του στο συλλογικό φαντασιακό. Η επιθυμία για μια "τέλεια...