Ανθούσα (Ανθή)Σουβατζόγλου – Ψυχανάλυση, Ψυχολογία & Αυτογνωσία-psychoanalyseto

  Είμαι η Ανθή Σουβατζόγλου και σήμερα θα σας μιλήσω για την ανάγκη μας να φεύγουμε. Γιατί κάθε χρόνο, λίγο πριν από τις διακοπές, αρχίζουμε να μετράμε αντίστροφα. Γιατί νιώθουμε ότι κάπου αλλού θα αναπνεύσουμε καλύτερα, θα ξεκουραστούμε πραγματικά, θα ξαναβρούμε τον εαυτό μας. Αναρωτηθήκατε ποτέ γιατί οι διακοπές έχουν τόσο μεγάλη ψυχική σημασία; Είναι μόνο η ανάγκη για ξεκούραση ή συμβαίνει κάτι βαθύτερο; Ως ψυχαναλύτρια πιστεύω ότι οι διακοπές δεν είναι απλώς μια αλλαγή τόπου. Είναι μια αλλαγή εσωτερικού ρυθμού. Είναι μια στιγμή όπου για λίγο αφήνουμε πίσω τους ρόλους που υπηρετούμε καθημερινά: τον επαγγελματία, τον γονιό, τον σύντροφο, τον άνθρωπο που συνεχώς πρέπει να είναι παραγωγικός, διαθέσιμος και αποτελεσματικός. Όλο τον χρόνο λειτουργούμε με πρόγραμμα. Ξυπνάμε με ξυπνητήρι, απαντάμε σε μηνύματα, λύνουμε προβλήματα, εκπληρώνουμε υποχρεώσεις. Συχνά δεν προλαβαίνουμε ούτε να αναρωτηθούμε πώς πραγματικά είμαστε. Η καθημερινότητα μάς κρατά σε μια συνεχή κίνηση και πολλές φ...

 Είμαι η Ανθή Σουβατζόγλου και σήμερα θα σας μιλήσω για όσα δεν λέγονται κατά τη διάρκεια της θεραπείας. Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα αλλά και πιο παρεξηγημένα ζητήματα στην ψυχοθεραπευτική διαδικασία είναι ότι οι άνθρωποι δεν φέρνουν εξαρχής το πιο δύσκολο υλικό τους στη συνεδρία.Συχνά, πίσω από το αίτημα με το οποίο προσέρχεται κάποιος στη θεραπεία, υπάρχουν σκέψεις, συναισθήματα και βιώματα που παραμένουν για μεγάλο χρονικό διάστημα ανομολόγητα. Μπορεί να πρόκειται για μια βαθιά ενοχή, έναν φόβο που τον συνοδεύει επί χρόνια, μια σχέση που δυσκολεύεται να αναγνωρίσει, έναν απαγορευμένο έρωτα, μια έντονη επιθετικότητα, μια επιθυμία που θεωρεί κοινωνικά ή ηθικά μη αποδεκτή.Το ερώτημα που τίθεται συχνά είναι: πότε ένας θεραπευόμενος αρχίζει πραγματικά να ανοίγεται; Η απάντηση δεν σχετίζεται με έναν συγκεκριμένο αριθμό συνεδριών. Δεν υπάρχει κάποιο προκαθορισμένο χρονικό σημείο στο οποίο ο άνθρωπος αποφασίζει να αποκαλύψει τον εσωτερικό του κόσμο. Η διαδικασία αυτή εξαρτάται από πολλο...

  Είμαι η Ανθή Σουβατζόγλου και σήμερα θα σας μιλήσω για ένα θέμα που αφορά όχι μόνο τις σχέσεις ανάμεσα στις πεθερές και τις νύφες, αλλά και τον τρόπο με τον οποίο μεγαλώνουμε τα παιδιά μας και τις συνέπειες που αυτό μπορεί να έχει αργότερα στη ζωή τους. Πίσω από τη γνωστή φιγούρα της πεθεράς, που συχνά γίνεται αντικείμενο αστείων και σχολίων, κρύβεται πολλές φορές μια βαθιά ανθρώπινη δυσκολία: η δυσκολία του αποχωρισμού. Η μητέρα είναι ο πρώτος άνθρωπος που αγαπά ένα παιδί. Είναι εκείνη που το φροντίζει, το προστατεύει και το βοηθά να μεγαλώσει. Όμως η μητρότητα δεν ολοκληρώνεται μόνο με τη φροντίδα. Ολοκληρώνεται όταν η μητέρα καταφέρει να αφήσει το παιδί της να γίνει ανεξάρτητος άνθρωπος. Στην κοινωνία μας, τα κορίτσια και τα αγόρια συχνά μεγαλώνουν με διαφορετικές απαιτήσεις. Τα κορίτσια μαθαίνουν από μικρή ηλικία να αναλαμβάνουν ευθύνες. Να βοηθούν στο σπίτι, να φροντίζουν τους άλλους, να οργανώνουν την καθημερινότητά τους και να ανταποκρίνονται σε πολλαπλούς ρόλους. Μεγαλώνο...

  Είμαι η Ανθή Σουβατζόγλου και σήμερα θα ήθελα να μιλήσουμε για μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα προσωπικότητα, τη Λου Αντρέας-Σαλομέ, μια γυναίκα που άφησε το δικό της ξεχωριστό αποτύπωμα στη φιλοσοφία, τη λογοτεχνία αλλά και την ψυχανάλυση. Η Λου Σαλομέ γεννήθηκε το 1861 στην Αγία Πετρούπολη. Ο πατέρας της ήταν στρατηγός στην υπηρεσία του Τσάρου και η μητέρα της γερμανικής καταγωγής. Μεγάλωσε σε ένα εύπορο και καλλιεργημένο περιβάλλον, μιλώντας γερμανικά, γαλλικά και ρώσικα. Παρότι ανατράφηκε σύμφωνα με τις αυστηρές κοινωνικές αντιλήψεις της εποχής, από πολύ νωρίς έδειξε την ανάγκη να χαράξει τη δική της πορεία. Στράφηκε στις σπουδές Θεολογίας, Φιλοσοφίας και Ιστορίας της Τέχνης, διεκδικώντας έναν χώρο που τότε παρέμενε σχεδόν αποκλειστικά ανδρικός. Από νεαρή ηλικία ξεχώριζε για την πνευματική της οξύτητα, την ανεξαρτησία της σκέψης της και την ελευθερία με την οποία αντιμετώπιζε τα μεγάλα ερωτήματα της ανθρώπινης ύπαρξης. Ίσως γι’ αυτό άσκησε τόσο ισχυρή επίδραση σε μερικούς από του...

  Είμαι η Ανθή Σουβατζόγλου και σήμερα θα σας μιλήσω για έναν φίλο μου, έναν άνθρωπο που έχουμε μεγαλώσει μαζί στην ίδια γειτονιά και έχω την τιμή και τη χαρά να τον γνωρίζω αρκετά καλά. Δημιούργησα αυτό το blog με θεματολογία γύρω από την ψυχανάλυση, τη φιλοσοφία και την ψυχολογία, με στόχο να φωτίζω πλευρές της ανθρώπινης εμπειρίας και της ψυχικής ανθεκτικότητας μέσα από πραγματικές ιστορίες. Ο φίλος μου, ο Ζαχαρίας, είναι για μένα ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα ανθρώπου με βαθιά πολυπλοκότητα χαρακτήρα και αξιοθαύμαστη εσωτερική δύναμη. Ένας άνθρωπος που δεν εγκαταλείπει, που θέτει στόχους και τους κατακτά, που μετατρέπει τις δυσκολίες σε πορεία εξέλιξης. Μέσα από αυτό το κείμενο θα ήθελα να τον γνωρίσετε όπως τον βλέπω εγώ. Ο Ζαχαρίας Δανιηλάκης αποτελεί μια σπάνια περίπτωση σύγχρονου δημιουργού που κινείται με φυσική άνεση ανάμεσα στην αντοχή του αθλητισμού και την εκφραστική δύναμη της ζωγραφικής, χτίζοντας μια πολυδιάστατη πορεία γεμάτη επιμονή, πειθαρχία και διεθνή παρουσία....

 Είμαι η Ανθή Σουβατζόγλου και σήμερα θα σας μιλήσω για τις περιπτώσεις ανθρώπων που έχουν την τύχη ή ατυχία να γεννηθούν σε ένα άλλο μέρος, όχι ελληνικό, όχι ελεύθερο. Και θέλω να ξεκινήσω με μια απλή σκέψη.Ίσως, κανείς δεν διαλέγει πού θα γεννηθεί. Ίσως,κανείς δεν διαλέγει τη χώρα του, την οικογένειά του, το θρήσκευμά του, τις κοινωνικές συνθήκες μέσα στις οποίες θα ανοίξει για πρώτη φορά τα μάτια του. Κι όμως, αυτά τα στοιχεία καθορίζουν σε τεράστιο βαθμό τις επιλογές που θα έχει αργότερα στη ζωή του. Όταν μιλάμε για ελευθερία, πολλές φορές τη θεωρούμε δεδομένη. Θεωρούμε αυτονόητο ότι μπορούμε να σπουδάσουμε αυτό που θέλουμε, να αλλάξουμε επάγγελμα, να ερωτευτούμε, να παντρευτούμε, να χωρίσουμε αν ένας γάμος δεν πετύχει, να ξαναδοκιμάσουμε, να κάνουμε μια δεύτερη αρχή. Θεωρούμε αυτονόητο ότι μπορούμε να εκφράσουμε τη γνώμη μας, να αμφισβητήσουμε, να αλλάξουμε πορεία.Όμως για εκατομμύρια ανθρώπους στον κόσμο αυτά δεν είναι καθόλου αυτονόητα. Υπάρχουν χώρες όπου οι θρησκευτικοί κα...

Είμαι η Ανθή Σουβατζόγλου και σήμερα θα σας μιλήσω για τις διαταραχές που εμφανίζονται στην παιδική ηλικία και συχνά δυσκολεύουν τόσο το ίδιο το παιδί όσο και το οικογενειακό και σχολικό του περιβάλλον.  Δύο χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι η ΔΕΠΥ, δηλαδή η Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής και Υπερκινητικότητας, και οι Διαταρακτικές Διαταραχές Συμπεριφοράς. Η ΔΕΠΥ χαρακτηρίζεται κυρίως από δυσκολία συγκέντρωσης, παρορμητικότητα και συχνά υπερκινητικότητα. Το παιδί δυσκολεύεται να παραμείνει συγκεντρωμένο, μεταπηδά από δραστηριότητα σε δραστηριότητα, ενεργεί βιαστικά χωρίς να σκέφτεται πάντα τις συνέπειες και μπορεί να παρουσιάζει δυσκολίες στη σχολική επίδοση και στις κοινωνικές του σχέσεις. Η συμπεριφορά του δεν είναι απαραίτητα εχθρική ή επιθετική· πολλές φορές σχετίζεται με δυσκολία αυτοελέγχου και διαχείρισης της προσοχής. Από την άλλη πλευρά, οι Διαταρακτικές Διαταραχές Συμπεριφοράς χαρακτηρίζονται περισσότερο από επίμονη προκλητική, επιθετική ή αντικοινωνική συμπεριφορά. Το ...

  Είμαι η Ανθή Σουβατζόγλου και σήμερα θα σας διαβάσω αποσπάσματα από τον λόγο του Σωκράτη, όπως παρουσιάζεται στο έργο του Πλάτωνα «Συμπόσιον».Το έργο αυτό συχνά αναφέρεται ως «περί έρωτος». Ωστόσο,ο χαρακτηρισμός αυτός θεωρείται ανακριβής, καθώς ο κατεξοχήν πλατωνικός διάλογος που πραγματεύεται τον έρωτα είναι ο «Φαίδρος». Το «Συμπόσιον» διαδραματίζεται στην οικία του Αγάθωνα, γεγονός από το οποίο αποδίδεται και ο δεύτερος τίτλος του, «περί Αγαθού».Ακολουθούν αποσπάσματα από τον λόγο του Σωκράτη. .... Τα Λόγια για τον Έρωτα που άκουσα κάποτε από μια γυναίκα από τη Μαντίνεια, τη Διοτίμα... θα προσπαθήσω να σας διηγηθώ... Εγώ τότε της έλεγα διάφορα,..., πως ο Έρωτας είναι μεγάλος θεός και συνυπάρχει με τα ωραία.... Και αυτή γελώντας είπε: -και πώς Σωκράτη παραδέχονται όλοι αυτοί ότι είναι μεγάλος θεός, αφού λένε ότι δεν είναι καν Θεός; -ποιοι είναι αυτοί; Ρώτησα τότε εγώ -ο ένας είσαι εσύ και η άλλη είμαι εγώ...Πες μου λοιπόν: δεν πιστεύεις πως οι θεοί είναι ευτυχισμένοι και ωραίοι...

  Είμαι η Ανθή Σουβατζόγλου και σήμερα θα σας μιλήσω για έναν ποιητή που δεν έγραψε απλώς για τη θάλασσα, αλλά τη μετέτρεψε σε πατρίδα της ποίησής του,μιας  και περισσότερο ταξίδεψε μέσα στη μοναξιά, τη νοσταλγία και την αδιάκοπη αναζήτηση του ανθρώπου για έναν μακρινό ορίζοντα, παρά σε θάλασσες... Θα σας μιλήσω για τον Νίκο Καββαδία. Ο Νίκος Καββαδίας δεν είναι ένας ποιητής που μένει ήσυχα κλεισμένος στις σελίδες ενός βιβλίου. Το όνομά του μοιάζει να έρχεται μαζί με τη μυρωδιά του αλατιού, τον ήχο του ασυρμάτου και τη σκιά ενός πλοίου που χάνεται στο βάθος. Είναι ο ποιητής των μακρινών ταξιδιών και των γαλάζιων πόντων, των εξωτικών λιμανιών αλλά και των ανθρώπων που ζουν διαρκώς ανάμεσα σε δύο κόσμους: στην επιθυμία της φυγής και στη βαθιά ανάγκη της επιστροφής. Ίσως γι’ αυτό η ποίησή του εξακολουθεί να συγκινεί. Γιατί πίσω από τα καράβια, τις θάλασσες και τα ξένα τοπωνύμια, ο Καββαδίας μιλά για εκείνη την ανησυχία που κάνει τον άνθρωπο να κοιτάζει πάντα λίγο πιο πέρα από τον...

  Είμαι η Ανθή Σουβατζόγλου και σήμερα θα σας μιλήσω για τις Πανελλήνιες εξετάσεις και για το πώς μπορούμε να τις αντιμετωπίσουμε με περισσότερη ηρεμία, θάρρος και χαρά, και λιγότερο άγχος. Κάθε χρόνο, γύρω από αυτή την περίοδο, δημιουργείται μια ατμόσφαιρα έντασης. Οι εξετάσεις παρουσιάζονται σαν ένα σημείο ορόσημο που “κρίνει τα πάντα”. Όμως, όσο πιο πολύ μεγαλώνει αυτή η ιδέα μέσα μας, τόσο πιο βαριά γίνεται η εμπειρία για τους μαθητές. Και κάπου εκεί, ξεχνάμε κάτι βασικό: οι Πανελλήνιες είναι μια στιγμή αξιολόγησης γνώσεων, όχι αξιολόγηση της αξίας ενός ανθρώπου. Το άγχος, από μόνο του, δεν είναι εχθρός. Είναι ένας φυσικός μηχανισμός του οργανισμού που μας κινητοποιεί. Όμως όταν γίνεται υπερβολικό, δεν μας βοηθά να αποδώσουμε καλύτερα· μας μπλοκάρει. Η σκέψη θολώνει, η μνήμη δυσκολεύεται, και το μυαλό εγκλωβίζεται σε σενάρια αποτυχίας. Γι’ αυτό χρειάζεται να θυμόμαστε ότι δεν πρέπει να “πολεμήσουμε” το άγχος, αλλά να το ρυθμίσουμε. Ένας μαθητής που προετοιμάζεται για τις εξετάσ...

  Είμαι η Ανθή Σουβατζόγλου και σήμερα ο θαυμασμός μου ίσως να μην μπορεί να κρυφτεί πίσω από αυτές τις άψυχες λέξεις αυτού του άρθρου, γιατί υπάρχουν πρόσωπα που ανήκουν στην ιστορία αλλά υπάρχουν και πρόσωπα που ξεπερνούν την εποχή τους και γίνονται συνομιλητές όλων των αιώνων. Ο Σωκράτης ανήκει αναμφίβολα στη δεύτερη κατηγορία.  Δεν υπήρξε απλώς ένας Αθηναίος φιλόσοφος του 5ου αιώνα π.Χ.· υπήρξε μια πνευματική τομή τόσο βαθιά, ώστε η ιστορία της αρχαίας ελληνικής φιλοσοφίας χωρίστηκε σε δύο μεγάλες περιόδους: πριν από τον Σωκράτη και μετά τον Σωκράτη. Και αυτό δεν είναι μια συμβατική ταξινόμηση των ιστορικών,είναι η αναγνώριση μιας πραγματικής επανάστασης στον τρόπο με τον οποίο ο άνθρωπος σκέφτηκε για τον εαυτό του. Πριν από τον Σωκράτη, οι μεγάλοι Έλληνες στοχαστές και φιλόσοφοι στρέφονταν κυρίως προς τη φύση και το σύμπαν. Αναζητούσαν την πρώτη αρχή των όντων, την ύλη από την οποία συγκροτείται ο κόσμος, τους νόμους που διέπουν την αλλαγή και τη σταθερότητα. Οι προσωκρατ...

Είμαι η Ανθή Σουβατζόγλου και σήμερα θα σας μιλήσω για τον έρωτα που συμβαίνει έξω από τον γάμο και είναι απόδραση, φαντασίωση αλλά και ευθύνη. Ο έρωτας έξω από τον γάμο δεν εμφανίζεται ξαφνικά. Δεν είναι πάντα αποτέλεσμα έλλειψης αγάπης, ούτε αποκλειστικά ηθικής αδυναμίας. Πολύ συχνά, είναι μια προσπάθεια διαφυγής. Μια ψυχική έξοδος από μια ζωή όπου κάποιος νιώθει εγκλωβισμένος, αόρατος, συναισθηματικά παραμελημένος ή βαθιά μόνος. Ο άνθρωπος έχει ανάγκη να νιώθει ζωντανός. Όταν η καθημερινότητα γίνει μηχανική, όταν η σχέση χάσει την επικοινωνία, την επιθυμία ή το μοίρασμα, τότε η φαντασία αρχίζει να λειτουργεί σαν καταφύγιο. Και εκεί ακριβώς γεννιέται συχνά ο εξωσυζυγικός έρωτας. Δεν ερωτευόμαστε μόνο έναν άνθρωπο. Ερωτευόμαστε κυρίως αυτό που φανταζόμαστε ότι θα ζήσουμε μαζί του. Προβάλλουμε πάνω του τις ανεκπλήρωτες ανάγκες μας, τα χαμένα κομμάτια του εαυτού μας, την ανάγκη μας να ξαναγίνουμε επιθυμητοί, ελεύθεροι ή σημαντικοί. Πλάθουμε ιδανικά σενάρια που πολλές φορές απέχουν πολύ ...