Ανθή Σουβατζόγλου – Ψυχανάλυση, Ψυχολογία & Αυτογνωσία-psychoanalyseto

  Είμαι η Ανθή Σουβατζόγλου και σήμερα θα σας μιλήσω για έναν από τους σημαντικότερους συγγραφείς παραμυθιών στον κόσμο, τον Χανς Κρίστιαν Άντερσεν. Γεννήθηκε στη Δανία και μεγάλωσε μέσα σε φτώχεια και δυσκολίες. Αυτές οι εμπειρίες επηρέασαν βαθιά το έργο του, γιατί από μικρός ένιωθε διαφορετικός, ξένος και συχνά παρεξηγημένος. Δεν είναι καθόλου τυχαίο λοιπόν που στα παραμύθια του μιλάει συνεχώς για τη διαφορετικότητα, την απόρριψη και την ανάγκη να ανήκουμε κάπου. Τα παραμύθια του Άντερσεν δεν είναι απλώς όμορφες ιστορίες για παιδιά· είναι βαθιά ανθρώπινα και συχνά συγκινητικά. Μέσα από φανταστικούς χαρακτήρες, μας δείχνει αλήθειες της ζωής που πολλές φορές πονάνε, αλλά είναι σημαντικές. Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι το παραμύθι "Η Μικρή Γοργόνα". Η μικρή γοργόνα είναι ένα πλάσμα που ζει ανάμεσα σε δύο κόσμους: δεν ανήκει πλήρως ούτε στη θάλασσα ούτε στον κόσμο των ανθρώπων. Το σώμα της είναι διαφορετικό , δεν έχει πόδια , και όταν αποφασίζει να αποκτήσει,...

  Είμαι η Ανθή Σουβατζόγλου και σήμερα θα σας μιλήσω για τη σχέση που έχει το πώς μας βλέπουν εκείνοι που μας γέννησαν και με το  πώς μαθαίνουμε να βλέπουμε εμείς τον εαυτό μας. Από τα πρώτα κιόλας χρόνια της ζωής μας, πριν ακόμα μπορέσουμε να μιλήσουμε, καθρεφτιζόμαστε στα μάτια της οικογένειάς μας. Στο βλέμμα της μητέρας, του πατέρα, των ανθρώπων που μας φροντίζουν. Από εκεί μαθαίνουμε ποιοι είμαστε. Αν το βλέμμα αυτό είναι ζεστό, αποδοτικό, γεμάτο τρυφερότητα, τότε μεγαλώνουμε με την αίσθηση ότι αξίζουμε, ότι είμαστε άξιοι αγάπης απλώς και μόνο επειδή υπάρχουμε. Αν όμως το βλέμμα αυτό είναι επικριτικό, ψυχρό ή γεμάτο απογοήτευση, τότε μέσα μας χτίζεται σιγά σιγά μια άλλη φωνή – μια φωνή που μας ψιθυρίζει ότι κάτι δεν πάει καλά μ’ εμάς. Αν η οικογένεια μάς βλέπει «παχείς», θα νιώθουμε πάντα παχείς. Αν μας βλέπει «άσχημους», θα κουβαλάμε για χρόνια αυτή την ασχήμια σαν ταυτότητα. Αν μας βλέπει «λίγους», θα δυσκολευτούμε να πιστέψουμε ότι μπορούμε να είμαστε αρκετοί, ακόμη κι ...

 Είμαι η Ανθή Σουβατζόγλου και σήμερα θα σας μιλήσω για μια φωνή που δεν φαίνεται... Δεν φοράει ρούχα... Δεν περπατάει στους δρόμους... Δεν κοιτάζει καθρέφτες. Είναι πιο σιωπηλή από τη βροχή όταν πέφτει σε μαξιλάρι. Κι όμως, την ακούμε  και την πιστεύουμε. Είναι εκείνη η φωνή που μας τραβάει πίσω όταν πάμε να πετάξουμε. Που λέει “Δεν είναι για σένα αυτό”, “Θα γελάσουν μαζί σου”, “Δεν είσαι έτοιμος”, “Δεν είσαι αρκετός”. Κάποτε την λέγαν “φόβο”, άλλοτε “συνείδηση”, μα τις περισσότερες φορές... την λένε “εσωτερικό κριτή”. Όχι, δεν γεννηθήκαμε με αυτόν. Τον πλάσαμε λίγο λίγο. Από τις φωνές που άκουσαν τα αυτιά μας όταν ακόμη δεν ξέραμε τι να κρατήσουμε και τι να αφήσουμε. Ένα “πρόσεχε, μην κάνεις λάθος” από έναν δάσκαλο. Ένα “μα τι είναι αυτά τα ρούχα που φοράς;” από μια φίλη. Ένα βλέμμα που δεν συγχώρεσε το δάκρυ μας όταν ήμασταν πέντε χρονών. Και χωρίς να το καταλάβουμε, αυτές οι φωνές μπήκαν μέσα μας. Έγιναν νόμοι. Κανόνες. Σκιές. Ο εσωτερικός κριτής δεν είναι κακός από πρόθεσ...