Αναρτήσεις

Εμφάνιση αναρτήσεων με την ετικέτα παιδικά τραύματα

Η ψυχανάλυση είναι το χειρουργείο της ψυχής

Εικόνα
 Είμαι η  Ανθή Σουβατζόγλου και σήμερα θα σας μιλήσω για την ανάγκη του ανθρώπου να κατανοήσει τον εαυτό του και πως αυτή η ανάγκη τελικώς είναι διαχρονική. Πίσω από τις σκέψεις, τις συμπεριφορές και τα συναισθήματά μας, κρύβονται εμπειρίες που συχνά δεν θυμόμαστε, αλλά μας καθορίζουν. Η ψυχανάλυση έρχεται ακριβώς για να φωτίσει αυτό το αόρατο κομμάτι της ψυχής.Η ψυχανάλυση δεν είναι απλώς μία ακόμη μορφή ψυχοθεραπείας. Δεν είναι μια τεχνική ανακούφισης ούτε ένας τρόπος να μάθουμε να «διαχειριζόμαστε» τον εαυτό μας. Είναι μια βαθιά θεραπευτική διαδικασία που στοχεύει στην αιτία των ψυχικών μας δυσκολιών και όχι απλώς στα συμπτώματά τους. Και αυτή η αιτία βρίσκεται, σχεδόν πάντα, στα παιδικά μας βιώματα. Από τα πρώτα χρόνια της ζωής μας διαμορφώνεται ο τρόπος που σχετιζόμαστε, που αγαπάμε, που φοβόμαστε και που αντιλαμβανόμαστε τον εαυτό μας και τον κόσμο. Τα παιδικά τραύματα δεν εξαφανίζονται με τον χρόνο. Ακόμα κι αν δεν τα θυμόμαστε συνειδητά, συνεχίζουν να δρουν στο ασυνείδ...
Διάβασε ή 🎧 άκουσε το άρθρο

Έλλη Λαμπέτη

Εικόνα
 Είμαι η Ανθή Σουβατζόγλου και σήμερα θα σας μιλήσω για την Έλλη Λαμπέτη, μια γυναίκα που γεννήθηκε σχεδόν "καταδικασμένη". Γεννήθηκε στις 13 Απριλίου του 1926 και ήταν το ένα παιδί από ένα ζεύγος διδύμων. Μεγάλωσε στα Βίλια Αττικής, σε μια οικογένεια απλή αλλά ζεστή. Από ότι φαίνεται καθ όλη τη διάρκεια της ζωής της συνέβαιναν  δύσκολα γεγονότα ,που δεν την άφηναν να βρει τον εαυτό της.      Στα δεκαπέντε της γνώρισε την πρώτη μεγάλη απώλεια της ζωής της,τον θάνατο του δίδυμου αδελφού της από φυματίωση. Αυτό το παιδικό τραύμα της σημάδεψε βαθιά την ψυχή της, κάνοντάς την να νιώθει από μικρή την ευθραυστότητα της ύπαρξης και την αβεβαιότητα της αγάπης. Στο θέατρο η πορεία της δεν ξεκίνησε με δάφνες, μιας και την απέρριψαν από τις δραματικές σχολές. Όμως η μοίρα της χαμογέλασε μέσα από το βλέμμα της Μαρίκας Κοτοπούλη, που διέκρινε το φως της και της άνοιξε τον δρόμο. Από εκείνη τη στιγμή η σκηνή έγινε για την Έλλη όχι απλώς επάγγελμα, αλλά καταφύγιο· ένας χώρος ό...
Διάβασε ή 🎧 άκουσε το άρθρο

Από θύμα, θύτης!

Εικόνα
  Είμαι η Ανθή Σουβατζόγλου και σήμερα θα σας μιλήσω για το πώς κάποιος που υπήρξε θύμα μπορεί, μεγαλώνοντας, να γίνει θύτης. Στη ζωή, οι εμπειρίες που ζούμε μικροί μάς διαμορφώνουν. Όταν ένα παιδί μεγαλώνει μέσα σε βία, φόβο ή αδικία, συχνά κουβαλάει αυτές τις πληγές και στην ενήλικη ζωή. Αν ο πόνος αυτός δεν αντιμετωπιστεί, μπορεί να μετατραπεί σε συμπεριφορές που πληγώνουν άλλους. Για παράδειγμα, ένα παιδί που είχε βίαιο γονιό μπορεί να μάθει ότι η βία είναι «ο τρόπος» να λύνεις προβλήματα. Ένα παιδί που δεχόταν bullying στο σχολείο μπορεί αργότερα να κάνει το ίδιο σε άλλους, για να νιώθει ότι έχει τον έλεγχο. Ακόμα, κάποιος που δεν έμαθε ποτέ να μιλάει για τα συναισθήματά του, μπορεί να τα εκφράζει με θυμό, φωνές ή χειραγώγηση. Αυτό, βέβαια, δεν σημαίνει ότι όλοι όσοι υπήρξαν θύματα θα γίνουν θύτες. Σημαίνει όμως ότι, χωρίς βοήθεια, υποστήριξη και αυτογνωσία, ο κύκλος του πόνου μπορεί να συνεχιστεί. Η λύση βρίσκεται στο να μάθουμε να αναγνωρίζουμε τα τραύματά μας, να ζητάμε βοή...
Διάβασε ή 🎧 άκουσε το άρθρο

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η σιωπή που ζητάει αγάπη

Εικόνα
  Είμαι η Ανθή Σουβατζόγλου και σήμερα θα σας μιλήσω για μια λέξη μικρή, που όμως κουβαλάει μέσα της έναν ολόκληρο κόσμο. Έναν κόσμο που πολλές φορές δεν τον βλέπουμε, δεν τον ακούμε, δεν τον παρατηρούμε. Και αυτή η λέξη είναι η μοναξιά,η οποία κάθεται αθόρυβα δίπλα σε έναν άνθρωπο που περπατάει ανάμεσά μας, που ψωνίζει δίπλα μας στο σούπερ μάρκετ, που περιμένει το λεωφορείο, που λέει “καλημέρα” με ένα χαμόγελο που φοβάται να δείξει την αλήθεια του. Η μοναξιά δεν κάνει διακρίσεις· μπορεί να αγγίξει όποιον άνθρωπο υπάρχει , ανεξάρτητα από ηλικία, υπόβαθρο, μόρφωση, χρήματα, επιτυχίες. Κανείς δεν προστατεύεται από τη μοναξιά επειδή έχει σπουδάσει, επειδή έχει μια καλή δουλειά ή επειδή έχει οικονομική άνεση. Αυτά μπορεί να βοηθούν σε πολλά πράγματα στη ζωή, αλλά δεν γεμίζουν το πιο βαθύ ανθρώπινο κομμάτι: την ανάγκη να μας δουν, να μας αναγνωρίσουν, να μας αγκαλιάσουν χωρίς όρους. Η αίσθηση ότι “ανήκω κάπου” δεν αγοράζεται, ούτε διδάσκεται μόνο στα βιβλία. Γεννιέται εκεί όπου συναντιέ...
Διάβασε ή 🎧 άκουσε το άρθρο

Αχιλλέας

Εικόνα
 Είμαι η Ανθή Σουβατζόγλου και σήμερα θα σας μιλήσω για έναν ήρωα που όλοι έχουμε θαυμάσει στα μαθητικά μας χρόνια και όχι μόνο. Θα σας μιλήσω για τον Αχιλλέα ξεκινώντας από την ανάλυση την ετυμολογική του ονόματος του.Το όνομα Αχιλλέας απαντάται ήδη στις μυκηναϊκές πινακίδες της Εποχής του Χαλκού, τόσο στην Κνωσό όσο και στην Πύλο, ως όνομα καθημερινών ανθρώπων. Το γεγονός αυτό δείχνει ότι το όνομα προϋπήρχε της ομηρικής παράδοσης και ήταν βαθιά ριζωμένο στον ελληνικό κόσμο πολύ πριν αποκτήσει τη μυθική του διάσταση. Η ετυμολογία του ονόματος συνδέεται με τη ρίζα της λέξης ἄχος, που σημαίνει πόνος, θλίψη, στενοχώρια, άγχος, αγωνία και λύπη.  Σύμφωνα με την αρχαία ελληνική ετυμολογία, το όνομα Ἀχιλλεύς μπορεί επίσης να προέρχεται από το «ἄχος» και το ρήμα «ἴλλω» (περιπλανιέμαι, τριγυρνώ), αποδίδοντας το νόημα «αυτός που τριγυρίζει θλιμμένος». Κατά μια άλλη, πιο πρόσφατη άποψη, το όνομα μπορεί να προέρχεται από το «ἄχος» και το «λεώς» (λαός), δηλαδή «αυτός που προκαλεί θλίψη ή ...
Διάβασε ή 🎧 άκουσε το άρθρο

Μικρόφωνα ή μήπως μάσκες;

 Είμαι η Ανθή Σουβατζόγλου και σήμερα δεν θα μιλήσω απλώς για μουσική· θα μιλήσω για την ψυχή που αναζητά φωνή. Γιατί η ραπ, στα αλήθεια, δεν ήταν ποτέ ήχος· ήταν εξομολόγηση. Δεν ήταν μελωδία, αλλά μαρτυρία. Και στην Ελλάδα, αυτή η εξομολόγηση φόρεσε την πιο αυθεντική της φωνή μέσα από τα λόγια των Active Member, των Βαβυλώνα, και πιο πρόσφατα, του ΛΕΞ. Η ραπ γεννήθηκε στα υπόγεια, εκεί όπου ο θόρυβος της κοινωνίας ήταν αφόρητος και χρειαζόταν αποδέκτη. Ήταν η απόπειρα των νέων να αρθρώσουν όσα δεν μπορούσαν να εκφράσουν με άλλο τρόπο: αδικία, οργή, μα και ανάγκη για κατανόηση. Ήταν η εφηβεία μιας γενιάς που αρνιόταν να ωριμάσει μέσα σε έναν κόσμο που δεν της επέτρεπε ούτε να υπάρξει.Ο ΛΕΞ δεν γράφει απλώς τραγούδια – ξεφλουδίζει στρώματα από το ασυνείδητο μιας χαμένης νεότητας. Με λέξεις αιχμηρές, πυκνές, σχεδόν υπόγειες, χτίζει ένα τοπίο όχι τόσο αστικό όσο ψυχικό: απογοήτευση, αβεβαιότητα, αναμονή. Μια μελαγχολία σχεδόν ηρωική, σαν εκείνη του νεαρού που ξέρει πως δεν υπάρχει έξ...
Διάβασε ή 🎧 άκουσε το άρθρο