psychoanalyseto Ανθούσα Σουβατζόγλου

  Είμαι η Ανθή Σουβατζόγλου και σήμερα θα σας μιλήσω για την ικανοποίηση που δίνει σε κάποιους από εμάς η πεθαμένη κατσίκα του γείτονα.  Μια συνθήκη απλή και καθημερινή, που κρύβει μέσα της μια μεγάλη αλήθεια για τον άνθρωπο. Τη ζήλια. Πόσες φορές ένας άνθρωπος βλέπει τον γείτονά του να αγοράζει ένα καινούργιο σπίτι και αντί να χαρεί, σκέφτεται πως εκείνος δεν έχει ένα τόσο όμορφο σπίτι; Πόσες φορές βλέπει έναν γνωστό του να αποκτά μια καλή δουλειά και μέσα του στενοχωριέται; Ένας μαθητής παίρνει έναν πολύ καλό βαθμό και ένας συμμαθητής του δεν χαίρεται για την επιτυχία του, αλλά εύχεται την επόμενη φορά να μην τα καταφέρει.  Έτσι λειτουργεί η ζήλια. Κάνει τον άνθρωπο να κοιτάζει συνεχώς τι έχει ο άλλος και να ξεχνά όσα έχει ο ίδιος.Και το χειρότερο είναι πως η ζήλια μπορεί να γίνει λόγια.Μπορεί να γίνει κουτσομπολιό.Μπορεί να γίνει ειρωνεία.Μπορεί να γίνει κακία. Ένας άνθρωπος μπορεί να δει τον συνάνθρωπό του να προοδεύει και, αντί να του πει «μπράβο», να προσπαθήσ...

  Είμαι η Ανθή Σουβατζόγλου και σήμερα θα σας μιλήσω για έναν προβληματισμό που εδώ και αρκετό καιρό γυρίζει μέσα στο μυαλό μου: για τον άνθρωπο, για την αναζήτησή του, για τον δρόμο που ακολουθεί στη ζωή του και, κυρίως, για το αν τελικά γνωρίζει ποτέ πραγματικά τον εαυτό του. Αναρωτιέμαι αν ο άνθρωπος γεννήθηκε στη Γη έχοντας κάποιον σκοπό, αν έχει κανένα σκοπό ή αν γεννήθηκε χωρίς να γνωρίζει τον σκοπό του και περνάει ολόκληρη τη ζωή του προσπαθώντας να τον βρει. Και ίσως το πιο παράξενο είναι ότι κάποιες φορές νομίζουμε πως τον βρίσκουμε, κάποιες φορές μπορεί πράγματι να τον βρίσκουμε και κάποιες άλλες φορές τον χάνουμε ξανά. Έχοντας διαβάσει  φιλοσοφικά συγγράμματα , ψυχαναλυτικά κείμενα και έχοντας έρθει σε κάποια επαφή με κείμενα της κλασικής αλλά και της νεότερης λογοτεχνίας, αναρωτιέμαι όλο και περισσότερο πώς και γιατί ο άνθρωπος χάνει τόσο συχνά τον δρόμο του. Γιατί χρειάζεται τόσο μεγάλο μέρος της ζωής του για να καταλάβει ποιος είναι;  Βλέπουμε ανθρώπους να π...

Είμαι η Ανθή Σουβατζόγλου και σήμερα θα σας μιλήσω για δύο λέξεις που όλοι έχουμε ακούσει, όλοι έχουμε χρησιμοποιήσει και, κάποια στιγμή στη ζωή μας, όλοι έχουμε αισθανθεί: το άγχος και το στρες. Μπορεί να είναι μόνο δύο λέξεις. Πίσω όμως από αυτές κρύβονται η σκέψη, το σώμα, ο φόβος, η πίεση, η ανησυχία και πολλές φορές μια ολόκληρη καθημερινότητα.Το πιο εντυπωσιακό είναι ότι, για να καταλάβουμε πραγματικά τι σημαίνει άγχος, πρέπει να ταξιδέψουμε χιλιάδες χρόνια πίσω. Ας ξεκινήσουμε από αυτές τις δύο λέξεις.  Ο όρος «άγχος» προέρχεται από το αρχαίο ελληνικό ρήμα «ἄγχω», που σημαίνει «σφίγγω» ή «πνίγω». Από την ίδια ρίζα προέρχεται και η λέξη «αγχόνη», δηλαδή ο βρόγχος ή το σκοινί για τον απαγχονισμό.Η ετυμολογία αυτή μπορεί να ακούγεται σκληρή, όμως περιγράφει με πολύ χαρακτηριστικό τρόπο αυτό που μπορεί να αισθανθεί ένας άνθρωπος όταν αγχώνεται: ένα σφίξιμο στο στήθος ή στον λαιμό, μια αίσθηση πίεσης, σαν κάτι να τον πνίγει.Είναι πραγματικά εντυπωσιακό ότι μια λέξη που χρησιμο...

  Είμαι η Ανθή Σουβατζόγλου και σήμερα θα σας μιλήσω για έναν πολύ σημαντικό Πορτογάλο συγγραφέα, τον Ζοζέ Σαραμάγκου. Ο Ζοζέ Σαραμάγκου γεννήθηκε στις 23 Ιουνίου 1919 στην Πορτογαλία και πέθανε στις 18 Ιουνίου 2010. Εκτός από συγγραφέας, ήταν ποιητής, δημοσιογράφος και σεναριογράφος. Το 1998 τιμήθηκε με το Νόμπελ Λογοτεχνίας και έγινε γνωστός σε ολόκληρο τον κόσμο. Η ζωή του δεν ήταν πάντα εύκολη. Ήταν εγγονός φτωχών αγροτών από το χωριό Αζινιάγκα. Όταν ήταν παιδί, η οικογένειά του μετακόμισε στη Λισαβόνα, επειδή ο πατέρας του άρχισε να εργάζεται ως αστυνομικός. Λίγους μήνες αργότερα, ο μεγαλύτερος αδελφός του, Φρανσίσκο, πέθανε. Αυτό ήταν ένα γεγονός που τον σημάδεψε. Ο Σαραμάγκου περνούσε τις διακοπές του στο χωριό μαζί με τους παππούδες του. Μάλιστα, θυμόταν έντονα μια συγκινητική στιγμή με τον παππού του. Όταν εκείνος αρρώστησε σοβαρά και έπρεπε να φύγει για τη Λισαβόνα, πήγε στην αυλή και αγκάλιασε ένα ένα τα δέντρα, κλαίγοντας και αποχαιρετώντας τα, επειδή πίστευε πως δεν...