Ανθή Σουβατζόγλου – Ψυχανάλυση, Ψυχολογία & Αυτογνωσία-psychoanalyseto

  Είμαι η Ανθή Σουβατζόγλου και σήμερα θα σας μιλήσω για τις Πανελλήνιες εξετάσεις και για το πώς μπορούμε να τις αντιμετωπίσουμε με περισσότερη ηρεμία, θάρρος και χαρά, και λιγότερο άγχος. Κάθε χρόνο, γύρω από αυτή την περίοδο, δημιουργείται μια ατμόσφαιρα έντασης. Οι εξετάσεις παρουσιάζονται σαν ένα σημείο ορόσημο που “κρίνει τα πάντα”. Όμως, όσο πιο πολύ μεγαλώνει αυτή η ιδέα μέσα μας, τόσο πιο βαριά γίνεται η εμπειρία για τους μαθητές. Και κάπου εκεί, ξεχνάμε κάτι βασικό: οι Πανελλήνιες είναι μια στιγμή αξιολόγησης γνώσεων, όχι αξιολόγηση της αξίας ενός ανθρώπου. Το άγχος, από μόνο του, δεν είναι εχθρός. Είναι ένας φυσικός μηχανισμός του οργανισμού που μας κινητοποιεί. Όμως όταν γίνεται υπερβολικό, δεν μας βοηθά να αποδώσουμε καλύτερα· μας μπλοκάρει. Η σκέψη θολώνει, η μνήμη δυσκολεύεται, και το μυαλό εγκλωβίζεται σε σενάρια αποτυχίας. Γι’ αυτό χρειάζεται να θυμόμαστε ότι δεν πρέπει να “πολεμήσουμε” το άγχος, αλλά να το ρυθμίσουμε. Ένας μαθητής που προετοιμάζεται για τις εξετάσ...

  Είμαι η Ανθή Σουβατζόγλου και σήμερα θα σας μιλήσω για κάτι που όλοι νιώθουμε: Τι γίνεται όταν δεν πραγματοποιούνται οι επιθυμίες μας; Όλοι οι άνθρωποι έχουν μια δυνατή επιθυμία, να γίνονται τα πράγματα όπως τα θέλουν. Από τότε που είμαστε μικροί, μαθαίνουμε να ζητάμε, να επιμένουμε, να παλεύουμε. Αυτό δεν είναι κακό ,δείχνει ότι έχουμε θέληση, ότι ξέρουμε τι θέλουμε, ότι δεν φοβόμαστε να μιλήσουμε. Όμως η ζωή μας διδάσκει κάτι πολύ σημαντικό: δεν γίνεται πάντα το δικό μας. Στην αρχή αυτό μοιάζει άδικο. ,"Μα γιατί να μην γίνει αυτό που θέλω; Αφού έχω δίκιο!" σκέφτομαι. Και τότε έρχεται ο θυμός. Θέλω να φωνάξω, να μαλώσω, να επιμείνω, να αποδείξω σε όλους ότι πρέπει να με ακούσουν. Αλλά ξέρεις τι συμβαίνει; Όσο πιο πολύ φωνάζω, τόσο λιγότερο με ακούνε. Όσο πιο πολύ μαλώνω, τόσο πιο πολύ απομακρύνονται οι άλλοι. Και στο τέλος, μένω κουρασμένη, στενοχωρημένη και πιο θυμωμένη από πριν. Η αλήθεια είναι ότι η δύναμη δεν φαίνεται όταν επιμένω με φωνές, αλλά όταν καταφέρνω να μείνω...