Ανθούσα (Ανθή)Σουβατζόγλου – Ψυχανάλυση, Ψυχολογία & Αυτογνωσία-psychoanalyseto

Είμαι η Ανθή Σουβατζόγλου και σήμερα θα σας μιλήσω για τις διαταραχές που εμφανίζονται στην παιδική ηλικία και συχνά δυσκολεύουν τόσο το ίδιο το παιδί όσο και το οικογενειακό και σχολικό του περιβάλλον.  Δύο χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι η ΔΕΠΥ, δηλαδή η Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής και Υπερκινητικότητας, και οι Διαταρακτικές Διαταραχές Συμπεριφοράς. Η ΔΕΠΥ χαρακτηρίζεται κυρίως από δυσκολία συγκέντρωσης, παρορμητικότητα και συχνά υπερκινητικότητα. Το παιδί δυσκολεύεται να παραμείνει συγκεντρωμένο, μεταπηδά από δραστηριότητα σε δραστηριότητα, ενεργεί βιαστικά χωρίς να σκέφτεται πάντα τις συνέπειες και μπορεί να παρουσιάζει δυσκολίες στη σχολική επίδοση και στις κοινωνικές του σχέσεις. Η συμπεριφορά του δεν είναι απαραίτητα εχθρική ή επιθετική· πολλές φορές σχετίζεται με δυσκολία αυτοελέγχου και διαχείρισης της προσοχής. Από την άλλη πλευρά, οι Διαταρακτικές Διαταραχές Συμπεριφοράς χαρακτηρίζονται περισσότερο από επίμονη προκλητική, επιθετική ή αντικοινωνική συμπεριφορά. Το ...

 Είμαι η Ανθή Σουβατζόγλου και σήμερα θα σας μιλήσω για ένα θέμα που αγγίζει σχεδόν κάθε άνθρωπο που έχει αναλάβει τον ρόλο του γονιού, τους φόβους των γονιών. Πίσω από κάθε φροντίδα, πίσω από κάθε "πρόσεχε", "ντύσου καλά", "μην αργήσεις", κρύβεται μια αγωνία, μια εσωτερική ταραχή που συνδέεται όχι μόνο με το παρόν του παιδιού, αλλά με ολόκληρη τη συναισθηματική ιστορία του ίδιου του γονιού.Ο γονιός δεν φοβάται απλώς για το παιδί του· φοβάται μέσα από αυτό. Και αυτό ακριβώς είναι το σημείο όπου η ψυχανάλυση μπορεί να φωτίσει με διαύγεια ό,τι παραμένει συχνά ασυνείδητο.   Για να καταλάβουμε όμως πόσο βαθιά είναι η ρίζα του γονεϊκού φόβου, πρέπει να σκεφτούμε πως ο φόβος αποτελεί ένα από τα πρώτα συναισθήματα που βιώνει ο άνθρωπος ήδη από τη βρεφική ηλικία. Ο γονιός, κουβαλώντας τα δικά του πρώιμα βιώματα ανασφάλειας, τα μεταφέρει ,συχνά ασυνείδητα, στη σχέση του με το παιδί. Έτσι, ο φόβος μήπως το παιδί πονέσει, αποτύχει, απορριφθεί ή υποφέρει, δεν είναι μό...

 Είμαι η Ανθή Σουβατζόγλου και σήμερα θα σας πω, τι με νοιάζει και τι δε με νοιάζει στη συμπεριφορά του παιδιού μου. Δε με νοιάζει αν το παιδί μου λέει στο σχολείο αυτά που λέμε στο σπίτι. Με νοιάζει να μη λέει ψέματα. Δε με νοιάζει αν δεν τρώει όλο του το φαγητό. Με νοιάζει να μη μάθει να τρώει συνεχώς σοκολάτες και να πίνει αναψυκτικά. Δε με νοιάζει αν θέλει να ξενυχτήσει μία μέρα. Με νοιάζει να ξεκουράζεται και να έχει διάθεση το πρωί στο σχολείο. Δε με νοιάζει αν τσακώθηκε με κάποιον φίλο στο σχολείο. Με νοιάζει να μπορεί να λύνει τις διαφορές του και να υπερασπίζεται τον εαυτό του. Δε με νοιάζει αν μια μέρα βαριέται να πάει σχολείο ή αν γκρινιάζει. Με νοιάζει να έχει αγάπη για το σχολείο και τη μάθηση. Όλοι δικαιούμαστε κακές μέρες. Δε με νοιάζει αν το παιδί μου μου φωνάζει. Με νοιάζει να μη με χτυπάει και να μη με προσβάλλει. Έχει δικαίωμα στη φωνή του , όχι να πληγώνει. Δε με νοιάζει αν δε λέει πάντα "ευχαριστώ". Με νοιάζει να νιώθει ευγνωμοσύνη. Δε με νοιάζει αν φοράε...